- What's Up
- Μια μέρα μόνο
Τι θα προφταίνατε να κάνετε αν η ζωή σας ήταν τόσο σύντομη που διαρκούσε μόνο μια μέρα; Να διαβάσετε, να παίξετε, να χαρείτε για μια ζωή; Μμμ, όχι βέβαια. Αν ήσασταν όμως η Μέι; Ίσως και να μπορούσατε να κάνετε πολλά, πάρα πολλά. Γιατί η Μέι είναι ένα εφημερόπτερο, το έντομο με την πιο σύντομη ζωή στον κόσμο. Και ζει μονάχα για μια μέρα, ούτε λεπτό παραπάνω. Και μέσα σε αυτή τη μια μέρα η Μέι γνωρίζει τον κόσμο, κάνει φίλους, μαθαίνει να αγαπά, χαίρεται τη ζωή.
Το Μια μέρα μόνο είναι μια γλυκιά και συγκινητική ιστορία που μας δείχνει ότι δεν έχει σημασία ο χρόνος, αλλά η θέληση για ζωή και πόσο όμορφα τη ζούμε. Όση και να 'ναι...
Ο Νίκος Αντωνίου γεννήθηκε το 1964 στη Λεμεσό. Σπούδασε γραφικές τέχνες. Από το 1991 δραστηριοποιείται στον χώρο της διαφήμισης και το 1993 ιδρύει τη δική του διαφημιστική εταιρεία. Καθ’ όλη την επαγγελματική του πορεία έχει γράψει πολλά διαφημιστικά κείμενα και διαλόγους, για έντυπες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές διαφημίσεις.
Το 1995, σε σχεδιαστικό διαγωνισμό που προκήρυξε η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, για τα πενήντα χρόνια των Ηνωμένων Εθνών, του απονέμεται το πρώτο βραβείο και το σχέδιό του αποτυπώνεται σε ασημένια αναμνηστικά νομίσματα της £1.
Από το 2018 τον κερδίζει η συγγραφή παιδικών βιβλίων και τον Νοέμβριο του 2020 εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο, Μια μέρα μόνο, από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, το οποίο βραβεύεται με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου για μικρά παιδιά. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν επίσης το Μια θέση στον ήλιο (Χρυσή Λίστα Elniplex / Μικρή Λίστα Βραβείων Αναγνώστη) και το Ένας άνθρωπος από μέταλλο.
Συνεχίζει να εργάζεται στον χώρο της διαφήμισης. Τον περισσότερο από τον χρόνο του μονοπωλεί η συγγραφή παιδικών βιβλίων, καθώς και οι λογοτεχνικές δράσεις που αφορούν στην εμψύχωση, ενθάρρυνση και καλλιέργεια φιλαναγνωστικής κουλτούρας στα παιδιά.
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Μπορεί ένα λάθος να γίνει η αφορμή για μια μεγάλη περιπέτεια; Η Μαριάνθη, ένα ξωτικό με κόκκινα μαλλιά και μοβ μάτια, μετά από μια απερισκεψία, σαν αυτές που μας συναντούν συχνά στη ζωή, ξεκινά ένα μεγάλο ταξίδι στο σύμπαν. Στους πλανήτες που επισκέπτεται συναντάει πλάσματα «αλλόκοτα», με παραξενιές και ευαισθησίες: την κυρία Σελήνη, που θέλει να φωτίζεται το χλωμό της πρόσωπο τη νύχτα· τον επιστήμονα Πλωτίνο, που δεν μπορεί να τελειώσει το πείραμά του· την ερωτευμένη Βροχή, που τα καυτά της δάκρυα απειλούν τον γαλαξία· τον γερο-Ουρανό, που έχει δει πολλά και έχει ακούσει ακόμα περισσότερα· τον Μελισσάνθη, που θέλει να γίνει μάγειρας… Και μέσα από τις συναντήσεις της, η μικρή ξωτικιά μαθαίνει να καταλαβαίνει, να αγαπάει και να συγχωρεί…
Οι πινιάτες του δον Φουλχένσιο ήταν οι πιο φημισμένες σ’ ολόκληρο το Μεξικό. Κι αυτό επειδή δεν τις πουλούσε άδειες αλλά γεμάτες.
Απ’ αυτόν οι γονείς της Πεπίτα αγόρασαν για τα πρώτα της γενέθλια μια πινιάτα γεμάτη καραμέλες. Απ’ αυτόν αγόρασαν και για τα δεύτερά της γενέθλια μια πινιάτα γεμάτη σοκολατάκια. Απ’ αυτόν πήραν και την πινιάτα για τα τρίτα της γενέθλια, τότε που για πρώτη φορά πήγε και η Πεπίτα μαζί τους για να τον γνωρίσει. Έκτοτε κάτι παράξενο άρχισε να συμβαίνει. Κάθε χρονιά η Πεπίτα έλεγε στον δον Φουλχένσιο με τι ήθελε να γεμίσει την πινιάτα της. Κι εκείνος κάθε χρονιά ακολουθούσε πιστά την επιθυμία της, ωστόσο μέσα από την πινιάτα έβγαινε κάτι διαφορετικό. Κάτι που χαλούσε το πάρτι. Κάθε χρονιά. Μέχρι την τελευταία. Μέχρι την τελευταία πινιάτα…
Ένα βιβλίο που μιλά με πολύ διασκεδαστικό τρόπο για τις μεγάλες αλήθειες που μπορεί να κρύβονται σε πολύ μικρά πράγματα.
Πόσες τσαγιέρες χωρούν σε ένα σπίτι;
Μπορείς να ποτίσεις ένα λιβάδι με τσάι;
Γίνεται να σε ζεσταίνει ένας ήλιος από πλαστελίνη;
Πώς ένα μαραμένο λουλούδι ανθίζει ξανά;
Μια ιστορία για την αγάπη που όλα τα κάνει να ζωντανεύουν και τα μισά τα κάνει ολόκληρα!
Το δέντρο πήρε μια μεγάλη ανάσα. Άρχισε να βγάζει τις ρίζες του από το χώμα. Μόλις τα κατάφερε, αισθάνθηκε τόσο ελαφρύ! Για λίγο νόμισε ότι θα το πάρει ο αέρας. Ότι θα πάει στον ουρανό να χαθεί μέσα στα σύννεφα. Μα έμεινε στη γη. Και ξεκίνησε για την πόλη…
Μια ιστορία αναζήτησης για τη φιλία, την αποδοχή και τη δύναμη της θέλησης.
20 Απριλίου 1946: Στον διάσημο Μαραθώνιο της Βοστώνης νικητής ανακηρύσσεται ο Στέλιος Κυριακίδης, ο πρώτος Έλληνας που θριάμβευσε σε αυτό το μεγάλο αθλητικό γεγονός.
Στη χώρα του, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά από τον Πόλεμο, οι Έλληνες πανηγυρίζουν. Μετά τον αγώνα, ο Κυριακίδης μένει για άλλον ένα μήνα στην Αμερική, συγκεντρώνοντας οικονομική βοήθεια για τους συμπατριώτες του, βοήθεια που θα μείνει στην Ιστορία ως "Πακέτο Κυριακίδη".
Από την Κύπρο στην Ελλάδα κι από την Αθήνα στη Βοστώνη, αυτή είναι η ζωή του μεγάλου αθλητή που ενέπνευσε γενιές και γενιές αθλητών. Του ανθρώπου που με επιμονή, υπομονή και ήθος έδωσε περηφάνια σε έναν ολόκληρο λαό.
Του Στέλιου Κυριακίδη.
Ένα βιβλίο γραμμένο από την εγγονή του Στέλιου Κυριακίδη, Μαρία Κοντού, σε συνεργασία με τον εικονογράφο Γιώργο Σγουρό
Ένα παιδί. Τρία γεράκια. Ένα δίλημμα. Τα γεράκια έφτιαξαν φωλιά στην καμινάδα. Τα δύο είναι μικρά, δεν μπορούν να πετάξουν. Ακόμα.
Έρχεται παγωνιά και ο μπαμπάς θέλει να ανάψει το τζάκι. Θα καταφέρει το κορίτσι να βοηθήσει τους νέους της φίλους;
Μια ιστορία για εκείνες τις στιγμές στη ζωή που οι αποφάσεις μάς δυσκολεύουν αλλά παρ' όλα αυτά συνεχίζουμε.
Ο παππούς κοιμάται συνέχεια.
Κοιμάται στην πολυθρόνα, στο τραπέζι, στο μπάνιο.
Αλήθεια, παντού!
Κι εμένα, όταν κοιμάται, μου αρέσει να του κάνω φάρσες.
Να του αλλάζω κρυφά τα κανάλια στην τηλεόραση, να κάνω πως παίζω κιθάρα, και άλλα τέτοια πολλά.
Και μετά να γελάμε μαζί.
Όταν, όμως, μου εξηγεί γιατί τον παίρνει συνέχεια ο ύπνος, τότε… ίσως να θέλω να μπω κι εγώ στα όνειρά του.
Το Ησυχία, ο παππούς κοιμάται! είναι μια τρυφερή ιστορία για έναν παππού και έναν εγγονό. Και όχι μόνο.
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ
Ο Φίμα είναι πενήντα τεσσάρων ετών, διαζευγμένος δύο φορές και εργάζεται ως υπάλληλος υποδοχής σε μια γυναικολογική κλινική. Είναι επίσης γιος ενός αυτοδημιούργητου εργοστασιάρχη καλλυντικών αλλά, παρά τις λαμπρές πανεπιστημιακές του σπουδές, εξακολουθεί να τον στηρίζει οικονομικά ο ηλικιωμένος πατέρας του. Ο Φίμα ζει στην Ιερουσαλήμ, νιώθει ωστόσο ότι θα έπρεπε να βρίσκεται αλλού. Έχει στο ενεργητικό του διάφορους μυστήριους ερωτικούς δεσμούς, άπειρες φαεινές ιδέες και μια πολλά υποσχόμενη ποιητική συλλογή. Αναρωτιέται ποιος είναι ο σκοπός του κόσμου και γιατί η χώρα του έχει πάρει τον λάθος δρόμο. Τον διακατέχει η ακόρεστη λαχτάρα για κάτι το άπιαστο και η μόνιμη επιθυμία να γυρίσει σελίδα. Να όμως που τώρα, στη διάρκεια ενός μουντού χειμωνιάτικου πρωινού, τον βλέπουμε σε ένα καταθλιπτικό διαμέρισμα να επιδίδεται σε μια ταπεινωτική μάχη, πασχίζοντας να ξεσκαλώσει το πουκάμισό του από το φερμουάρ του παντελονιού του. Με τρόπο συναρπαστικό και στιβαρό, ο Άμος Οζ πλάθει έναν μοναχικό και απρόβλεπτο αντιήρωα, έναν συνδυασμό προφήτη και κλόουν σε διαρκή αναζήτηση, πανέτοιμο ανά πάσα στιγμή για τη συντροφιά μιας γυναίκας, κάποια αποκάλυψη ή την ίδια τη σωτηρία.
«Από τους πλέον αλησμόνητους ήρωες που δημιούργησε ποτέ ο Άμος Οζ. Ο πρωταγωνιστής, ο Φίμα, αποτελεί μια λογοτεχνική διασταύρωση του Θείου Βάνια του Αντόν Τσέχοφ με τον Λέοπολντ Μπλουμ [στον Οδυσσέα] του Τζέιμς Τζόις».
The Washington Post
«Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα. Έχει μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και αναδίδει κάτι μεθυστικό».
The New Yorker
«Η Τρίτη κατάσταση κυκλοφόρησε στο Ισραήλ το 1991, είκοσι τρία χρόνια πριν από τον Ιούδα, το κύκνειο άσμα του Άμος Οζ, και το ενδιαφέρον είναι ότι έχει πολλά κοινά σημεία με το έργο που μαζί με το Ιστορία αγάπης και σκότους θεωρείται από τα αριστουργήματά του».
Από το επίμετρο της Μάγκυς Κοέν
Τον χειμώνα η όμορφη Κοιλάδα του Κλότζκο μετατρέπεται σε ένα μέρος αρκετά ερημικό και μάλλον αφιλόξενο. Μεταξύ των λιγοστών κατοίκων που παραμένουν εκεί είναι η Γιανίνα Ντουσέικο, λάτρης της αστρολογίας, η οποία στον ελεύθερο χρόνο της προσέχει τα σπίτια των απόντων γειτόνων και μεταφράζει ποιήματα του Μπλέικ. Κάπως έτσι γεμίζει τις μέρες της αυτή η ώριμη και μοναχική γυναίκα. Από τους άλλους, πάλι, η ίδια θεωρείται ιδιότροπη και εκκεντρική, αν όχι τρελή, επειδή ακριβώς προτιμά την παρέα των ζώων παρά των ανθρώπων. Ώσπου κάποια στιγμή η γαλήνη του τόπου διαταράσσεται, γίνεται ένας
φόνος. Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Τα πτώματα αυξάνονται και τα θύματα είναι κυνηγοί. Τι συμβαίνει; Η Γιανίνα κάτι υποψιάζεται και αναλαμβάνει να διερευνήσει την υπόθεση. Ακολουθεί όμως τα σωστά ίχνη; Η βραβευμένη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας Όλγκα Τοκάρτσουκ αφηγείται μια αντισυμβατική ιστορία μυστηρίου και αγωνίας με γρήγορο ρυθμό και παιγνιώδη διάθεση. Δημιουργεί ένα υπαρξιακό θρίλερ, με κοινωνικό και πολιτικό ορίζοντα, που προσλαμβάνει ωστόσο φιλοσοφικές και μεταφυσικές διαστάσεις. Ένα ακατάτακτο και απολαυστικό μυθιστόρημα για την αξία της ενσυναίσθησης.
«Μια σπουδαία συγγραφέας».
Σβετλάνα Αλεξίεβιτς
«Εντυπωσιακό. Αυτό το βιβλίο της Όλγκα Τοκάρτσουκ είναι διασκεδαστικό και ζωηρό αλλά συγχρόνως δυσοίωνο και ανατριχιαστικό, εγείροντας ορισμένα πολύ σοβαρά ερωτήματα για την ανθρώπινη συμπεριφορά. Τον πιο ειλικρινή θαυμασμό μου για το εξαίρετο έργο της».
Άννυ Πρου
«Ένα καταπληκτικό αμάλγαμα θρίλερ, κωμωδίας και πολιτικής πραγματείας, γραμμένο από μια γυναίκα η οποία συνδυάζει μια ασυνήθιστη νοημοσύνη με μια αναρχική ευαισθησία».
The Guardian
«Τα κείμενά της διαρκώς αποκαλύπτουν απρόβλεπτα θαύματα και άλλες τόσες εκπλήξεις. Δεν υπάρχει είδος λογοτεχνικό που να μην μπορεί να το ανατρέψει. Το μυθιστόρημα Οδήγησε το αλέτρι σου πάνω από τα οστά των νεκρών θα σας κάνει να θέλετε διαβάσετε οτιδήποτε έχει γράψει η Όλγκα Τοκάρτσουκ».
Financial Times
Σ’ αυτό το μυθιστόρημα αναζητώ ποιοι υπήρξαν οι «γνωστοί-άγνωστοι» γονείς μου – όπως συνήθως είναι οι γονείς. Τι διαμόρφωσε τον Εμμανουήλ και την Αικατερίνη πριν παντρευτούν, πριν τους γνωρίσω, πριν συγκρουστούμε με σφοδρότητα, πριν συμφιλιωθούμε αργότερα. Από πού άντλησαν εκείνο το φορτίο πολιτισμών, νοοτροπιών, συμπεριφορών, ακόμη και ιστορικής οπτικής, που μοιραία μου κληροδότησαν.
Αναζήτηση επιτρεπτή, αν όχι και απαραίτητη στην ώριμη ηλικία ενός παιδιού, ενός συγγραφέα – όπως είναι πλέον η δική μου. Παραδόξως, μόνο τώρα αφέθηκαν σε εξομολογήσεις τα κατάλοιπα των νεκρών γονέων, μόνο τώρα αποκρίθηκαν στις ερωτήσεις μου οι παλιές μαυρόασπρες φωτογραφίες τους. Η μνήμη μουανακάλεσε πιο εύκολα τις οικογενειακές προφορικές εξιστορήσεις, που τόσο πολύ διαφέρουν από στόμα σε στόμα, απόάντρα σε γυναίκα, από δωμάτιο σε δωμάτιο, από εποχή σε εποχή. Βρέθηκα στους τόπους, όπου σε ποικίλουςχρόνους και σε καιρούς δύσκολους είχαν ζήσει: ιστορικά χωριά της Κρήτης, προπολεμική Βιέννη και Μπορντό, Αθήνα, Ηράκλειο κι άλλους ακόμη. Τόπους-σκηνικά, αφού ανέκαθεν η οικογένεια είναι ο βαθύς εκρηκτικός πυρήνας κάθε δράματος στη ζωή, στην τέχνη.
Σ’ αυτά τα παραμύθια που δεν είναι παραμύθια αμφισβητώ, επινοώ, κατανοώ, εικάζω, σαρκάζω, και μάλλον συγχωρώ. Στο κάτω-κάτω οι γονείς είναι ο ένας μόνο από τους πολλούς καθρέφτες της αυτογνωσίας μας, ίσως ο πιο σκληρός αλλά και τρυφερός καθρέφτης.
Το βρόμικο κόλπο, να ξεχάσεις μόνον τα άσχημα αλλά να θυμάσαι τα ωραία, δεν πετυχαίνει, η μνήμη διεκδικεί τα νόμιμα, δηλαδή όλα ή τίποτε, δηλαδή ας μείνει κάποιος να θυμάται, να θυμάται και τα ψιλά γράμματα. Υπάρχουν κάμποσα που αλίμονο αν τα θάψει κι αυτά ο νους, δεν πρόκειται για φανταχτερά ενσταντανέ και σκατοπασαλειμμένες αναμνήσεις, πρόκειται για άυλα τιμαλφή. Ευτυχώς ο εγκέφαλος του Μιχάλη Τσιούλη τα είχε κλειδώσει και ασφαλίσει.
Δεν είμαι υποχρεωμένος να μην ονειροπολώ, είπε, ούτε ντε και καλά να αισιοδοξώ και να ευτυχώ, αφού όλα πιο ρηχά, ούτε μύχια της ύπαρξης, ούτε γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, ούτε πού έδυ σου το κάλλος.
Δοκίμασα, συνέχισε, να αρκεστώ στο μικρομεσαίο μου μερτικό καθημερινότητας, να μοιάσω με την πλειοψηφία των πιο νορμάλ, να γίνω και λίγο ζαμανφουτίστας, όμως δεν μου είπε πολλά η πραγματικότητα, δεν ήξερα πώς να κινηθώ άνετα σ’ αυτήν.
Η νύχτα στο θρόνο της, με το αεράκι να περιοδεύει σε όλο το λεκανοπέδιο, σε όλο τον κόλπο του Σαρωνικού και τα άστρα ψηλά να σπιθίζουν ακατάστατα, να κάνουν του κεφαλιού τους.
Τύχη αγαθή, ο Τσιούλης είχε ιδεί το φεγγάρι σε πενήντα, μπορεί και παραπάνω, παραλλαγές. Ολόχρυσο. Ασημένιο. Άσπρο, πελώριο και οριζοντιωμένο σαν αιώρα. Χορτάτο μωρό να αποκοιμιέται στην αγκαλιά ενός κοκκινωπού σύννεφου. Αγέρωχο και ανοξείδωτο να κοντρολάρει την έξαρση της νύχτας. Απόψε δε, μπλαβογκριζοκίτρινο σαν τα μάτια σου, χαζομηχανικέ, κατά τη Σαλονικιά νοσηλεύτρια, κάποτε.
Το δραματικό οδοιπορικό μιας εβραϊκής οικογένειας στις ζοφερές στιγμές του εικοστού αιώνα.
Το χρονικό μιας κοινωνίας που συντρίβεται και αναφύεται μέσα από τα ερείπιά της. Η θυελλώδης ιστορία του μικρού Ιωσήφ, όπως την καταγράφει ένα νυχτερινό παραμύθι: Θεσσαλονίκη, 1917. Οι φλόγες ζώνουν την εβραϊκή συνοικία. Η Μπενούτα με τα παιδιά της βρίσκονται στο σπίτι. Ένας Τσιγγάνος, ο Αγγελής, τους διασώζει την τελευταία στιγμή. Τους μεταφέρει στον καταυλισμό του, μακριά απ' τον όλεθρο. Μεγάλο μέρος της πόλης καταστρέφεται. Ένα πολύτιμο κόσμημα σώζεται.
Ένα κειμήλιο που συνδέει ανθρώπους και γεγονότα.
Εβραίους και Τσιγγάνους. Δυο λαούς με διαφορετική κοσμοαντίληψη αλλά με πεπρωμένο κοινό. Πόλεμος, ναζιστική θηριωδία, Άουσβιτς. Οι σκληρές σελίδες του Ολοκαυτώματος. Η οδύσσεια ενός βραχιολιού.
Με ομόφωνη απόφαση των μελών της κριτικής επιτροπής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας της Κύπρου, το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για Μικρά Παιδιά απονεμήθηκε στον Νίκο Αντωνίου για το βιβλίο του Μια μέρα μόνο με εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια.











