Το τέλος του γαλάζιου ροδιιο

Της Σόνιας Τουρκολιά-Ηλιοπούλου.

Μεγάλη αλήτισσα η ματαιοδοξία….!! Παραμονεύει και στην πιο κρίσιμη στιγμή, την ώρα που είσαι στο απόγειο της πραγμάτωσης του ονείρου σου, ληστεύει τον εαυτό σου παίρνοντάς του την αξιοπρέπεια και χάνεται μέσα στα σοκάκια της…

Το πλαστικό πέταλο της ευδαιμονίας, της γενιάς της μεταπολίτευσης είναι :

α) ο Ρόκκος, ερωμένος με το τζόγο της πολιτικής ανέλιξής του, που ξεκινώντας από απλός συνδικαλιστής εξελίχθηκε σε υπουργό, ρισκάροντας τη σχέση του με τη Λευκή, η οποία άλλοτε αντιδρά με ξεσπάσματα στον πολιτικό εκφυλισμό του κι άλλοτε προχωρεί μόνη και ξυπόλητη πάνω στα θραύσματα των φόβων της.

β) Η Σαλού Νοταρά με τα θέλω της – καυστικό οξύ μέσα της – και το νέο σύζυγό της Πάτροκλο Χανδρά , επίδοξο εργολάβο οικοδομών, με αντιπαροχή.

Με πρόσχημα το Ίδρυμα Νοταρά, που έχει ιδρύσει η Σαλού , δίνοντας παροχές σε άπορα παιδιά αλλά και με «ευεργεσίες» προς το κράτος, ασελγούν ανενόχλητοι με τα συνεργεία τους, πάνω στην πόλη της Αθήνας, εκφυλίζοντας το μέχρι τότε ειδυλλιακό τοπίο της, με τα υπέροχα κτίσματα, χωρίς να μπορεί κανείς να τους αναχαιτίσει.

γ) ο Θέος Μελάς, Διευθυντής του ιδρύματος Νοταρά, που είχε ιδρύσει η Σαλού, όλη του τη ζωή, προσπαθούσε με την πλάνη της λογικής, να στρογγυλέψει τις επικίνδυνε ς γωνίες της οργής του, για τις μυστικές συναντήσεις που γίνονταν στο ίδρυμα , το βράδυ , με τη Σαλού και τους στρατιωτικούς.

Πολλές φορές αποφάσισε να υποβάλλει την παραίτησή του, όμως…δεν το έκανε, είτε γιατί είχε γλυκαθεί από την περίοπτη θέση που κατείχε τόσα χρόνια στο ίδρυμα, είτε επειδή..το ίδρυμα αυτό ήταν υποκατάσταστο της Ροδής που λάτρευε , δίχως ποτέ να μπορεί να την αγγίξει

Έχει αποδειχθεί , όμως, ιστορικά, ότι η κρούστα της κοινωνίας αλλάζει κατά καιρούς , όπως το φίδι το δέρμα του, αλλά κάτω από τη νέα κρούστα της υπάρχει ένας πυρήνας που συνεχίζει να είναι ζωντανός και σιγοκαίει. Και από αυτά τα μισοσβησμένα κάρβουνα – που κανείς δεν παρατηρεί πια – ξανανάβει η φωτιά της αμφισβήτησης, δίνοντας νέες διαστάσεις σε ζητήματα που θεωρούνταν ήδη λυμμένα και τα νυσταγμένα όνειρα αρχίζουν νέο πετροπόλεμο με την πραγματικότητα.

Κάρβουνα που σιγόκαιγαν κάτω από την επίπλαστη ευδαιμονία της μεταπολίτευσης, είναι :

α) η Ροδή, απομονωμένη στο νεοκλασικό της σπίτι, προσπαθεί , καιρό τώρα, να πειθαρχήσει τις υποψίες της, αλλά εκείνες δυστροπούσαν και την εγκατέλειπαν…

Μένοντας στο κρεβάτι, λόγω των χρόνιων πόνων που είχε- ξεφλούδιζε τις ημέρες της για να δει αν σε κάποια από αυτές κρυβόταν μία μικρή έστω σπίθα χαράς.

β) η Λευκή με τα μολυβένια στρατιωτάκια της, που παρατάσσονταν πάντα σε θέση μάχης έξω από τη συνείδησή της, μην επιτρέποντας στο … πλαστό πέταλο της υποτιθέμενης ευημερίας να εισβάλει μέσα της και να τη διαβρώσει, γ) η Αγγελούδω που εγκλωβισμένη στον ιστό της αραχνένιας μοναξιάς της (ήταν ο πιο δημοφιλής υπαρξιακός της τόπος όλο αυτό το διάστημα), κρυβόταν μέσα της για να γλυτώσει από αυτό που έτρεμε , δηλαδή τη διάψευση του ονείρου. Απομονωμένη στο νεοκλασσικό σπίτι της, στα Εξάρχεια, κάλυπτε τη μοναξιά της με τις αποξηραμένες αναμνήσεις της, εκτίοντας θεληματικά, μία θητεία ζωής μέσα στο νεκροταφείο των χαμένων αγώνων και των ανεκπλήρωτων προσδοκιών. Επιπλέον, η Αγγελούδω έσερνε επάνω της και το βαρύ και ένδοξο φορτίο του διάσημου αρχιτέκτονα πατέρα της, Κλέωνα Νερουλού, ο οποίος μην μπορώντας ν΄αντέξει την οικοδομική ασέλγεια της αντιπαροχής, που οργίαζε στην όμορφη πόλη των Αθηνών, με τα υπέροχα νεοκλασσικά σπίτια, (τα περισσότερα από τα οποία έφεραν την υπογραφή του) αυτοκτόνησε πέφτοντας από ψηλά, αναφωνώντας «Ασχήμια με νίκησες»..!! Με την κορυφαία πράξη της αυτοκτονίας του προσυπόγραψε μία έντιμη ζωή, σύμφωνη με το χαρακτήρα του και τη δράση του, που άφησε παρακαταθήκη στη Βελούδω και τη γενιά της.

Μπορεί να υποτιμήθηκαν οι αξίες και το όνειρο να γέρασε , όμως η ελπίδα είναι πάντα ο μέγιστος φωτοδότης . Γι αυτό και κάποια στιγμή εισβάλλει στη συνείδηση μας, τραβώντας απότομα τις κουρτίνες της πλάνης, που μας προφυλάσσουν από τη λάμψη της, για να απελευθερώσει τους σκλάβους της υποτιθέμενης ευημερίας, που νόμιζαν ότι ήταν αφεντάδες της.