(. . .) Η στροφή στον κόσμο της αρχαιοελληνικής κοσμολογίας, των μύθων, της ποίησης, της τέχνης, της φιλοσοφίας και της ρητορικής απελευθερώνει την ψυχιατρική εικόνα της ψυχής από τη στενότητα της αιτιότητας. Ο δρόμος που κατέρχεται στο συλλογικό ασυνείδητο είναι ο δρόμος που ανέρχεται στην ψυχή. Κάθοδος και άνοδος είναι μία οδός που εμπεριέχει την ανθρώπινη κληρονομιά σε εικόνες, συμπεριφορές, τάσεις, γνώση και υπηρετεί την επιταγή της γνωσιολογίας του Ηρακλείτου «εδιζησάμην εμεωυτόν», δηλαδή αναζήτησα τον εαυτό μου.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
