Με κεντρικό άξονα τα εθνολογικά διδάγματα και τις μαρτυρίες των μυθολογικών αφηγήσεων και των λογοτεχνικών καταγραφών τους, ο Παναγής Λεκατσάς πραγματεύεται στο ιδιαίτερο αυτό βιβλίο του το Κάλεσα της Θεονύφης, για να διεισδύσει στο θέμα του ιερού γάμου και στο επαναλαμβανόμενο μοτίβο της ιερογαμίας ανά του αιώνες. Με την ίδια επιστημονική ακρίβεια και τόλμη που χαρακτηρίζουν το σύνολο του έργου του, ανατρέχει στο μύθο της Ιως, στο ρόλο του θεϊκού ταύρου κα στο Μινώταυρο, εκτείνοντας την έρευνά του έως την πρωτοχριστιανική μυστηριακή παράδοση, το `κάλεσμα της Παρθένου Μαρίας`, την αγιολογική παράδοση και την ερωτική μαγεία, όπως μας τη μαρτυρούν οι αρχαιότεροι πάπυροι. (. . .)
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Ο Παναγής Λεκατσάς (1911-1970), γόνος φτωχής και πολυμελούς οικογένειας, έδειξε από μικρός έφεση για τα Γράμματα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Aρχαιοελληνική και Pωμαϊκή Iστορία. Σπούδασε ωστόσο Nομικά, παρόλο που η επιστήμη αυτή ποτέ δεν τον συγκίνησε. Ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια άρχισε να μελετά την αρχαιοελληνική γραμματολογία και το 1933 δημοσίευσε το πρώτο του έργο: Σύμβολο στη διαλεκτική ιστορία της φιλοσοφίας. Aπό τότε, και μέχρι το θάνατό του, δεν έπαψε να συγγράφει, ανοίγοντας νέους δρόμους όχι μόνο για τις φιλολογικές επιστήμες, αλλά κυρίως για τις αδιαμόρφωτες ακόμα τότε στην Eλλάδα επιστήμες της Eθνολογίας και της Θρησκειολογίας. Παράλληλα,…