Τριάντα τρεις μικρές και μεγάλες «σπουδές» και σκίτσα, σε τρεις ενότητες: Απ` τη μια, για τις σχέσεις Τέχνης και Επιστήμης, για την «Ταπεινοσύνη των μεγάλων», για τις «διώξεις της έκφρασης». Απ` την άλλη, για τις συγγένειες Τραγωδίας και γιαπωνέζικου «Νο», ή Ελληνικής Κωμωδίας και Commedia dell` arte. . . για το «Μιμόδραμα» και για τις θεατρικές μεταφράσεις, για το μεταπολεμικό μας θέατρο και για την «Κρίση στα κρατικά» (μέσα μαζικής ενημέρωσης και θέατρα) κ.α. Τέλος, «προσωπογραφίες» κορυφαίων της Σκηνής, ξένων κι Ελλήνων: Γκόγκολ, Ίψεν, Σω, Πιραντέλλο, Μαγιακόφσκυ, Ανούιγ, Τ. Ουίλλιαμς και Ξενοπούλου, Βεάκη, Α. Φωκά, Λογοθετίδη, Παξινού, Μινωτή, Ελ. Παπαδάκη, Κουν, Τσαρούχη, Κάλλας, Λαμπέτη.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Ο Μάριος Πλωρίτης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1919 με το όνομα Μάριος Στυλιανός Παπαδόπουλος. Απόφοιτος της Νομικής και των Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, συνέδεσε από νωρίς τη θεωρητική γνώση με τη θεατρική πράξη, μετατρέποντας τη σκηνή σε χώρο διαλόγου και στοχασμού.
Συνεργάτης του Κάρολου Κουν και ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Τέχνης, υπήρξε κριτικός και μεταφραστής, ερευνητής και δάσκαλος του θεάτρου – μια μορφή που σημάδεψε το μεταπολεμικό ελληνικό θέατρο και τη δημόσια σκέψη. Σκηνοθέτησε πάνω από τριάντα παραστάσεις και δίδαξε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης (1955-1967). Συνιδρυτής των εκδόσεων Ίκαρος, διηύθυνε επί δέκα χρόνια το ετήσιο…