(. . .) Ο Ιγκνάτιεφ εξετάζει τις περιπτώσεις που είναι ορθό να χρησιμοποιούνται οι παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων για να δικαιολογηθούν οι επεμβάσεις σε άλλες χώρες. Ερευνά τις ιδέες στις οποίες στηρίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, προειδοποιώντας ότι δεν πρέπει να γίνουν ειδωλολατρία. Στο πνεύμα του Αϊζάια Μπέρλιν, υποστηρίζει ότι μπορεί να υπάρξει οικουμενική συγκατάθεση για τα ανθρώπινα δικαιώματα μόνο αν αυτά έχουν ως σκοπό να προστατεύουν και να ενισχύουν τη δυνατότητα των ατόμων να ζουν τη ζωή που επιθυμούν. Αναγνωρίζοντας ότι η κρατική κυριαρχία είναι η καλύτερη εγγύηση έναντι του χάους, ο Ιγκνάτιεφ συμπεραίνει ότι τα δυτικά έθνη θα έχουν περισσότερες δυνατότητες να επεκτείνουν την πραγματική πρόοδο των τελευταίων πενήντα ετών. Το βιβλίο, που βασίζεται στις διαλέξεις Τάνερ, τις οποίες έκανε ο Ιγκνάτιεφ στο Κέντρο Ανθρώπινων Αξιών του Πανεπιστημίου Πρίνστον το 2000, περιλαμβάνει επίσης μια εισαγωγή της Έιμι Γκούτμαν, σχόλια τεσσάρων εξεχόντων επιστημόνων – των Κ. Άντονι Απάια, Ντέιβιντ Α. Χόλινγκερ, Τόμας Λάκερ και Νταϊάν Φ. Ορεντλίκερ – και μια απάντηση του Ιγκνάτιεφ.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
