(. . .) Διαβάζοντας κανείς αυτό το βιβλίο, έχει την αίσθηση ότι όλα μέσα στον άνθρωπο, αλλά και έξω από αυτόν, θα έμπαιναν στη θέση τους, αν υπήρχε μια πραγματική βαθιά ευαισθησία στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε όσα υπάρχουν έξω μας και μέσα μας· μια ευαισθησία που, όπως την περιγράφει ο Κρισναμούρτι, «. . . είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα από την εκλέπτυνση· η ευαισθησία είναι μία πλήρης κατάσταση, ενώ η εκλέπτυνση είναι πάντα μερική. (. . .) Δεν είναι κάτι που μαζεύεται λίγο λίγο· δεν μπορεί να καλλιεργηθεί· δεν είναι αποτέλεσμα εμπειρίας και σκέψης, δεν είναι κατάσταση συναισθηματισμού. Έχει την ποιότητα της ακρίβειας κι όχι των συναισθηματικών φορτίσεων, του ρομαντισμού και της φαντασίωσης. Μόνο εκείνος που είναι έτσι ευαίσθητος μπορεί να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, χωρίς να δραπετεύει σε κάθε είδους συμπεράσματα, γνώμες και εκτιμήσεις».

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]