Αντρέας Πίττας. Γιατρός, φαρμακοβιομήχανος, συλλέκτης, αθόρυβος και σεμνός ποιητής. Γράφει από παλιά, πολλά τα ποιήματα στο συρτάρι του. Τα Μικρά ποιήματα είναι η τρίτη συλλογή. Ποίηση αρχαιογνωστική, ταξιδιωτική, ένας διάλογος με τον μύθο και την Ιστορία, από τη Μεσοποταμία ως το Αιγαίο. Ένας ταξιδευτής με τον στίχο συντροφιά. Τρυφερά ερωτικός και συνάμα ένας ρομαντικός φυσιολάτρης. Αγαπά τη σύντομη ποιητική φόρμα. Λίγες οι εξαιρέσεις με πολύστιχα ποιήματα. Χρόνια δοκιμάζει τη σύνθεση των χαϊκού. Μια συνειδητή προσπάθεια να αιχμαλωτίσει τη στιγμή, τη φευγαλέα έμπνευση. Συχνά είναι μια διευρυμένη συνειδητή επέκταση των χαϊκού που καταλήγει στα σύντομα ποιήματά του. Στις αρχαιόμυθες ποιητικές του συνθέσεις στήνει διάλογο με τα πρόσωπα της φιλολογικής του σκευής, με τους αρχαίους λυρικούς, με τη Σαπφώ αλλά και τον Όμηρο, όπως στον «Ναυαγό»:
Μούσα, αχ πες μας
πώς ένιωσε ο Οδυσσέας
καθώς άφηνε
την αγκαλιά της Καλυψούς
κι έπεφτε γυμνός ναυαγός στα γόνατα
ικέτης σχεδόν
μπρος στην πανέμορφη
Ναυσικά.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΗΣ
