`Σ` αυτόν τον τόπο που έφτασες, το απατηλό με δολιότητα μηχανορράφου, εξυφαίνοντας συνεχώς πλεκτάνες και στήνοντας παγίδες, μοιάζει πιο αληθινό από την αλήθεια. Η μεταμφίεση είναι τέλεια. Δεν έχεις παρά να κοιταχτείς στον καθρέφτη`.
Ποια είναι η πόλη που κάποια νύχτα έφτασε σ` αυτήν κυνηγημένος από ένα τρομερό μυστικό ο Νικηφόρος Θαλασσινός, με τη μνήμη του λεηλατημένη, με σπαταλημένη τη ζωή του; Πίστευε πώς πρώτη φορά ερχόταν σ` αυτή την πόλη. Κι όμως, εκεί, σ` αυτόν τον `άγνωστο` τόπο, τον περίμενε κρυμμένη η αλήθεια. Ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Μακρινός; Μην είναι η χαμένη ταυτότητα του Νικηφόρου Θαλασσινού; Ποιος είναι ο τρομερός Τροφώνιος με το σιβυλλικό του χαμόγελο και την εμμονή του να ζει `έξω από τη ζωή`; Ποια είναι η Μάρθα Δαλασσηνού; Αυτό που έρχεται σαν ψίθυρος από το παρελθόν σε λίγο θα πλημμυρίσει τον παρόντα χρόνο σαν κατακλυσμός. Ό,τι πράττουμε τώρα θα το συναντήσουμε να καιροφυλακτεί στο μέλλον μεταμορφωμένο σε τέρας.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Γγεννήθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής το 1938. Διέκοψε τις σπουδές του στην αρχιτεκτονική σχολή στο Γκρατς της Αυστρίας, για να σπουδάσει υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Το 1965, δημιούργησε το Θέατρο Νέας Ιωνίας, στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας – το πρώτο λαϊκό περιφερειακό θέατρο στην Ελλάδα, το οποίο λειτούργησε μόνο για δυο χρόνια. Εκεί ανέβασε τα έργα «Έξω από την πόρτα» (Μπόρχερτ), «Ορέστης» (Ευριπίδη), «Η αυλή των θαυμάτων» (Καμπανέλη), «Η τελετή» (Μάτεσι), «Η επιστροφή του ευεργέτη» (Μάτεσι), «Ο κομιστής ειδήσεων» (Ανδρεόπουλου).
Το 1972, μέσα στη δικτατορία, δημιουργεί το πρώτο Ανοιχτό Θέατρο στην Κυψέλη, και παράλληλα εκδίδει το περιοδικό…