Λάμπρος Κωνσταντάρας

Μέσα απ' τα δικά μου μάτια

Το βιβλίο αυτό δεν είναι απλώς μια βιογραφία του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Επίσης δεν είναι μυθιστόρημα ούτε μελέτη, ούτε καταγραφή ούτε διήγηση. Αν δεν περιείχε τα αποτελέσματα μιας ευρείας έρευνας και μελέτης, τόσες πρωτότυπες και αδημοσίευτες φωτογραφίες, τόσες άγνωστες λεπτομέρειες και τόσο πολλά στοιχεία που αφορούν στη ζωή του Λάμπρου Κωνσταντάρα και οπωσδήποτε θα εκτιμηθούν από μελετητές, φοιτητές, θεατρολόγους και δημοσιογράφους, θα μπορούσε να είναι μια μάλλον εκτεταμένη `έκθεση ιδεών`. Είπαμε λοιπόν ότι αν πρέπει κάπως να το ονομάσουμε, να το ονομάσουμε `ερευνητική μονογραφία`. Σε μερικά σημεία του αποκαθιστά κάποιες αλήθειες.
Παρουσιάζει ανάγλυφη την προσωπικότητα του Λάμπρου Κωνσταντάρα μέσα από γνωστά και άγνωστα γεγονότα, από τις σχέσεις του με τους ανθρώπους του χώρου και του περιβάλλοντός του και απ` την αντιμετώπιση συγκεκριμένων φάσεων και περιόδων της ζωής του. Αποχρωματίζει κάποιες κακοτεχνίες. Φωτίζει κάποιες πτυχές. Επίσης, δίνει άγνωστες λεπτομέρειες για έναν ολόκληρο κόσμο του θεάματος που οι περισσότεροι δε γνώρισαν ποτέ, αλλά συνήθισαν πια να θεωρούν δεδομένο. Είναι ένα βιβλίο για διάβασμα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]

Θεματική κατηγορία/ες
Σελίδες
411
Διαστάσεις (εκ.)
17
x
24.0
Ημερομηνία έκδοσης
1 Μαρτίου 1997
ΕΠΙΛΟΓΕΣ
Το βιβλίο Αλέξανδρος Παναγούλης. Απείθεια στο θάνατο φωτίζει τη ζωή και τις πράξεις ενός νέου...
Ο μίτος των αναμνήσεων ξεκινά τον Σεπτέμβριο του 1940. Τότε ήμουν ένα οκτάχρονο σκανδαλόπαιδο, που...
Από το Windows on the World κοιτούσα τη γέφυρα Verrazzano και σκεφτόμουν: «Τι ζωή έζησα...
`Αρχή του χειμώνα`:Τα δέντρα είχαν σταθεί στη σειράη βροχή δεν ερχότανΤο φθινόπωρο σήκωνε επανάσταση μέσα...
Χαμογελάστε παρακαλώ… Όχι εγώ. Εγώ είμαι ο φωτογράφος, αρκεί να χαμογελούν οι άλλοι. Ο ποιητικός...
Η ελληνοκεντρικότητα του Φασιανού δεν τον εμπόδιζε να είναι διεθνής ζωγράφος. Το ιδιαίτερα προσωπικό ιδίωμα...
Πώς να μιλήσεις σε ένα παιδί για τα μεγέθη τα στοιχεία, τα θεμέλια του κόσμου;...
H Μόσχα δεν είναι η πρωτεύουσα της αχανούς χώρας που γνωρίζουμε αλλά μια τολμηρή γυναίκα...
Ο τόμος εντάσσεται στη σειρά της «Νέας Ελληνικής Λαογραφίας». Ο προσδιορισμός «νέα» δεν υπονοεί ότι...
Το βιβλίο Αλέξανδρος Παναγούλης. Απείθεια στο θάνατο φωτίζει τη ζωή και τις πράξεις ενός νέου...
Ο μίτος των αναμνήσεων ξεκινά τον Σεπτέμβριο του 1940. Τότε ήμουν ένα οκτάχρονο σκανδαλόπαιδο, που...
Από το Windows on the World κοιτούσα τη γέφυρα Verrazzano και σκεφτόμουν: «Τι ζωή έζησα...
`Αρχή του χειμώνα`:Τα δέντρα είχαν σταθεί στη σειράη βροχή δεν ερχότανΤο φθινόπωρο σήκωνε επανάσταση μέσα...
Χαμογελάστε παρακαλώ… Όχι εγώ. Εγώ είμαι ο φωτογράφος, αρκεί να χαμογελούν οι άλλοι. Ο ποιητικός...
Η ελληνοκεντρικότητα του Φασιανού δεν τον εμπόδιζε να είναι διεθνής ζωγράφος. Το ιδιαίτερα προσωπικό ιδίωμα...
Πώς να μιλήσεις σε ένα παιδί για τα μεγέθη τα στοιχεία, τα θεμέλια του κόσμου;...
H Μόσχα δεν είναι η πρωτεύουσα της αχανούς χώρας που γνωρίζουμε αλλά μια τολμηρή γυναίκα...
Ο τόμος εντάσσεται στη σειρά της «Νέας Ελληνικής Λαογραφίας». Ο προσδιορισμός «νέα» δεν υπονοεί ότι...
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Το βρόμικο κόλπο, να ξεχάσεις μόνον τα άσχημα αλλά να θυμάσαι τα ωραία, δεν πετυχαίνει, η μνήμη διεκδικεί τα νόμιμα, δηλαδή όλα ή τίποτε, δηλαδή ας μείνει κάποιος να θυμάται, να θυμάται και τα ψιλά...
Ο Φίμα είναι πενήντα τεσσάρων ετών, διαζευγμένος δύο φορές και εργάζεται ως υπάλληλος υποδοχής σε μια γυναικολογική κλινική. Είναι επίσης γιος ενός αυτοδημιούργητου εργοστασιάρχη καλλυντικών αλλά, παρά τις λαμπρές πανεπιστημιακές του σπουδές, εξακολουθεί να τον...
Σ’ αυτό το μυθιστόρημα αναζητώ ποιοι υπήρξαν οι «γνωστοί-άγνωστοι» γονείς μου – όπως συνήθως είναι οι γονείς. Τι διαμόρφωσε τον Εμμανουήλ και την Αικατερίνη πριν παντρευτούν, πριν τους γνωρίσω, πριν συγκρουστούμε με σφοδρότητα, πριν συμφιλιωθούμε...
Το δραματικό οδοιπορικό μιας εβραϊκής οικογένειας στις ζοφερές στιγμές του εικοστού αιώνα. Το χρονικό μιας κοινωνίας που συντρίβεται και αναφύεται μέσα από τα ερείπιά της. Η θυελλώδης ιστορία του μικρού Ιωσήφ, όπως την καταγράφει ένα...
«Μετά τη δικτατορία, οι γυναίκες ήταν αυτές που επέμεναν να κάνουν τον παραλληλισμό ανάμεσα στη λογοκρισία της πατριαρχίας και τη λογοκρισία του αυταρχισμού. Γι’ αυτές η ποίηση εξακολουθούσε να είναι ένα φόρουμ όπου εξερευνά κανείς...
Menu
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ