Τι σημαίνει `λαμπερή μέρα` στα κινέζικα;
Πού ανήκει η Μεσοποταμία;
Και πώς επουλώνεται άραγε ένα παλιό τραύμα;
Μπορεί να σε καταβάλει μια φουστανέλα;
Ή το παθιασμένο σεξ δυο σκαντζόχοιρων;
Κι αν όλα όσα ζούμε είναι απλώς ένα ανέκδοτο;
Στο νέο βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου οι ήρωες συνειδητοποιούν ότι τα φαινόμενα απατούν. Παιδιά που κλέβουν, ενήλικες που χωρίζουν ή πενθούν, τρομοκρατημένοι υπερήλικες – όλοι τους βιώνουν μια μεγάλη απώλεια, μια έλλειψη. Τους παρακολουθούμε καθώς -άλλοτε με φαινομενική αταραξία, άλλοτε με συντριβή- ξαναμαθαίνουν να ζουν. Στο φόντο η σύγχρονη Ελλάδα, ένα γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων: χαμένοι άνθρωποι, χαμένες ευκαιρίες, χαμένα αγαθά. Η πραγματική ζωή δεν είναι συσσώρευση αλλά συλλογή όσων κρατάμε.
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι μια τέτοια συλλογή.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Η Αμάντα Μιχαλοπούλου έχει γράψει οχτώ μυθιστορήματα και τρεις συλλογές διηγημάτων. Έχει τιμηθεί με το Βραβείο Διηγήματος του περιοδικού Ρεύματα για το Έξω η ζωή είναι πολύχρωμη (1993), το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω για το Γιάντες (1996), το Βραβείο Διεθνούς Λογοτεχνίας του Αμερικανικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνών και το Liberis Liber των Ανεξάρτητων Καταλανών Εκδοτών για το Θα ήθελα (2005), καθώς και το Βραβείο Διηγήματος του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών για τη Λαμπερή Μέρα (2012). Το 2015 και το 2020 τα βιβλία της Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη και Η γυναίκα του Θεού έφτασαν στη βραχεία λίστα…