Στα “Κούφια λόγια” κεντρική ιδέα είναι η γυναίκα, η «πρώτη δύναμη». Η ανοργασμική Νάντια, η διφορούμενη Φαίδρα, η νοσηρή Ελένη κι οι άλλες είναι λίγο Εύες, που τείνουν το μήλο, και λίγο μητέρες τρυφερές που χαϊδεύουν τους αρσενικούς με συγκατάβαση σαν να `ναι μικρά παιδιά. Πίσω όμως απ` τις μορφές τους, τα καπρίτσια, τα καμώματά τους, μορφάζει η ζωή, η ζωής της καταναλωτικής κοινωνίας με τα «βασιλεμένα ιδανικά». Πράγματι, όλα σχεδόν τα πρόσωπα, είτε αρσενικά είτε θηλυκά, κινούνται γύρω από τον έρωτα αρνητικά: μορφές αλλοτριωμένες και σπασμωδικές μέσα στο ψυχρό φως μιας γκρίζας ζωής. Ωστόσο είναι ακόμα ικανές ν` αγαπήσουν, μα δεν μπορούν να διαλέξουν, κι έτσι αφήνονται να «ξαναπηγαίνουν» κάθε τόσο στη λατρεία της λαγνείας. Δεν έχουν σκοπούς ούτε βούληση: χοϊκές φιγούρες που `χουν απολέσει τον προσανατολισμό τους και πάνε κι έρχονται σ` ένα νευρωτικό πήγαιν` έλα. Χρειάστηκε πολλή αισιοδοξία, ζωντάνια κι αγάπη από μέρους του συγγραφέα, για να μας γίνουν τα αξιοδάκρυτα αυτά ανδρείκελα αξιαγάπητα.
