Από αυτούς τους λίγους της γενιάς του ’30 που έφερε τ’ απάνω κάτω στην τέχνη, στη ζωγραφική – και που στην πριν δέκα χρόνια μεγάλη έκθεση των μεταμορφώσεων της νεότερης τέχνης στην Ελλάδα η καίρια συμβολή αυτών των λίγων εξισώθηκε με την ασήμαντη κάποιων ξεχασμένων – ο Γιάννης Τσαρούχης είναι ο υποτιμημένος επαναστάτης, μεγάλης ακτίνας όμως, και γι’ αυτό ο Θανάσης Νιάρχος είπε και γράφει: «. . . ο καλλιτέχνης αυτός που επηρέασε την πορεία των ιδεών στην Ελλάδα, το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, όσο ελάχιστοι άλλοι, αγνοούσε τη φωνή, τη διαμαρτυρία, την κραυγή. (. . .)».
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
O Θανάσης Θ. Νιάρχος γεννήθηκε στον Bόλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Γαλλική Φιλολογία. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Ποίηση: Εικοσιτέσσερα νυχτερινά τραγούδια (1970) και Έρως έρωτας (1979). Δοκίμια: Η ανθρώπινη ανησυχία (1973), Κατά μέτωπο (1980), O αόρατος χρόνος (1988), Ημερολόγιο μιας διαμαρτυρίας (1999), O έρωτας για τους άλλους (1999), Καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής (1999), Για τον Άγγελο Τερζάκη (2002), Η δυστυχία μας κάνει ευγενείς (2007), Ημερολόγιο χωρίς ημερομηνίες (2010), Τζιβαέρι (2012), Ανταπόκριση από το πεζοδρόμιο (2015), Επιτέλους μόνος (2025). Συνομιλίες με εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων με τους τίτλους Πραγματογνωμοσύνη της εποχής (1976) και Tα παιδικά μου χρόνια (2003). Aπό το 1981…