Ο δεύτερος τόμος της Ιστορίας του Νέου Ελληνικού Θεάτρου ξεκινά από το 1908 και παρακολουθεί την εξέλιξη της θεατρικής τέχνης στην Ελλάδα τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα. Σκιαγραφούνται δημιουργοί όπως ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Σπύρος Μελάς, ο Παντελής Χορν, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος και ο Θεόδωρος Συναδινός. Με αφορμή την προσωπικότητα του Θωμά Οικονόμου, ο συγγραφέας ανατρέχει στο χρονικό της ίδρυσης του «Βασιλικού Θεάτρου», εξετάζοντας παράλληλα και τη σύσταση της «Νέας Σκηνής» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου. Η αναδρομή αυτή συμπληρώνει το αντίστοιχο υλικό του πρώτου τόμου και περιγράφει φαινόμενα της ελληνικής θεατρικής και πνευματικής ζωής, όπως το κίνημα του συμβολισμού, η μεταφορά ηρώων της πεζογραφίας στο θέατρο και η καλλιτεχνική κυριαρχία των δύο μεγάλων πρωταγωνιστριών: της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κυβέλης. (…)
Ο Γιάννης Σιδέρης γεννήθηκε στην Aθήνα το 1898 και πέθανε το 1975. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και για τριάντα περίπου χρόνια υπηρέτησε στη Mέση Εκπαίδευση ως φιλόλογος.
Tο μέγα πάθος του υπήρξε το Θέατρο και η συλλογή Iστορικού Aρχείου από τη γέννηση του νέου ελληνικού θεάτρου μέχρι την ημέρα που έφυγε από κοντά μας. Δίκαια θεωρείται ως ο σημαντικότερος Iστορικός του Θεάτρου μας, ενώ η Iστορία του και οι αμέτρητες μελέτες του για πρόσωπα και πράγματα του Θεάτρου μας αποτελούν τις μόνες πηγές υπεύθυνης πληροφόρησης και ενημέρωσης.
Tο 1938 ανέλαβε να αξιοποιήσει την ιδέα του Θ. Συνοδινού, Προέδρου της…