Η προκείμενη Ιστορία της ελληνικής λογοτεχνίας και η πρόσληψή της στα χρόνια της επισφαλούς δημοκρατίας (1950-1956), τόμος Ε`, συνεχίζει την παρουσίαση της λογοτεχνικής ύλης στο επόμενο χρονικό διάστημα και έρχεται ως συμπλήρωμα εκείνης που εξετέθη στους τόμους: Α` και Β` (1918-1940), Γ` (1941-1944), Δ` (1945-1949) οι οποίοι εκδόθηκαν αντίστοιχα στα: 2001, 2003 και 2004.
Σύμφωνα με τις προδιαγραφές και ο νέος αυτός πέμπτος τόμος υπακούει στους ίδιους όρους κατάθεσης των έργων λογοτεχνίας, δημοσιευμένων σε ποικίλες μορφές, οι οποίοι αναπτύχθηκαν και αιτιολογήθηκαν στον πρόλογο του πρώτου τόμου της έκδοσης, όπου μπορεί να ανατρέξει ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης.
Συνοπτικά, οι όροι αυτοί, που δεν είναι `κανόνες` αλλά `προτάσεις`, υπηρετούν την ιδέα να παρασταθεί η εικόνα της λογοτεχνίας ως ιστορικό γεγονός, στη διαδοχική χρονικά εξέλιξή της -τόσο της ονομαζόμενης `δημιουργικής λογοτεχνίας` όσο και της ανάγνωσής της από τη σύγχρονή της κριτική- ούτως ώστε να αποδίδονται οι ανταποκρίσεις της λογοτεχνίας και η πρόσληψή της σε εκάστη περιοδολόγησή, της ταξινόμηση με αποδεκτές κατά το δυνατόν τομές, που να ικανοποιούν ουσιαστικές, όσο εκτιμάται, ανάγκες της προκείμενης εργασίας.
Η εκτενής παράθεση του συνόλου, όσο το δυνατόν, των κειμένων της εποχής κυρίως στα περιοδικά -πράγματι `συλλογικά σώματα`, καθώς η συνύπαρξη προσώπων και έργων δημιουργεί διάλογους, αντίλογους και θεωρήματα που αναπτύσσονται μέσα σε συγκεκριμένο `τόπο`, όπου και λειτουργούν συμπληρωματικά- αποδίδει την εικόνα της λογοτεχνίας στο γίγνεσθαί της, περισσότερο ίσως από την τελική κατάθεση των ολοκληρωμένων έργων. Στα συλλογικά αυτά σώματα αποτυπώνονται τα μέρη ενός έργου του συγγραφέα σε μορφή `πρώτου σταδίου`, που τίθενται υπό δοκιμασίαν, και -για την αίσθηση του συγγραφέα- αποσπάσθηκαν απ` τα `χειρόγραφά` του, ενώ συγκεντρωμένα και ταξινομημένα -όχι στο σύνολό τους, αρκετά θα μείνουν αθησαύριστα- καταλήγουν σε βιβλία που φαίνεται να διεκδικούν την υστεροφημία. Κοντολογίς, προκειμένου να δοθεί η εικόνα της λογοτεχνίας, είναι αναγκαία προϋπόθεση τόσο η παράθεση βιβλίων όσο και η παράθεση της ύλης των εντύπων, για να μην έχομε ατελή εικόνα του αντικειμένου μας. Στην προκείμενη εργασία επιχειρείται η καταγραφή του συλλογικού λογοτεχνικού γίγνεσθαι, ώστε κατά κύριο λόγο να αποκομίζομε το `πνευματικό κλίμα` μιας – κάθε φορά – περιόδου, όταν αναβαθμίζεται ή απλώς αυξάνεται, συντηρούμενο ή/και διαφοροποιούμενο με την παραγωγή νέων `έργων και ιδεών`. [. . .]
[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]
