`Είναι ένα μέρος της Αθήνας κινούμενο. Και πάντα εκεί, σ` αυτό το νοητό τετράγωνο που σχηματίζεται ανάμεσα από τη Σόλωνος, Αισθήματος, Ακαδημίας και Καθημερινότητος γωνία, κυκλοφορεί φορτωμένος με τις πλαστικές σακούλες ξέχειλες από βιβλία, αποκόμματα, σκέψεις και εικόνες παλιών φίλων και αλλοτινών τοπίων, ο κύριος Νιάρχος, εκτελώντας δρομολόγιο Σπίτι-Δήμος σε χρόνο σταθερό και με άνεση εγγυημένη. Συλλέκτης στιγμών, βλεμμάτων και ανέκφραστων ακόμα ιδεολογιών, αυτός ο περιπατητής στην κόψη του ξυραφιού Κολωνάκι-Εξάρχεια συνεχίζει μια παράδοση κρυφή απ` όλους κι όμως αναγνωρίσιμη και υπό παντός αναγνωρισμένη (. . .). Μη σας παρασύρει η μειλίχια, γαλατική σχεδόν εκφορά του αισθήματός του. Την ώρα που βουρκώνει ο άνθρωπος, την ίδια ώρα μπουκώνει λαίμαργα ο συλλέκτης και ρίχνει εντός του την αλήθεια της στιγμής. (Σταμάτης Φασουλής)
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
O Θανάσης Θ. Νιάρχος γεννήθηκε στον Bόλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Γαλλική Φιλολογία. Έχει εκδώσει τα βιβλία: Ποίηση: Εικοσιτέσσερα νυχτερινά τραγούδια (1970) και Έρως έρωτας (1979). Δοκίμια: Η ανθρώπινη ανησυχία (1973), Κατά μέτωπο (1980), O αόρατος χρόνος (1988), Ημερολόγιο μιας διαμαρτυρίας (1999), O έρωτας για τους άλλους (1999), Καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής (1999), Για τον Άγγελο Τερζάκη (2002), Η δυστυχία μας κάνει ευγενείς (2007), Ημερολόγιο χωρίς ημερομηνίες (2010), Τζιβαέρι (2012), Ανταπόκριση από το πεζοδρόμιο (2015), Επιτέλους μόνος (2025). Συνομιλίες με εκπροσώπους των ελληνικών γραμμάτων με τους τίτλους Πραγματογνωμοσύνη της εποχής (1976) και Tα παιδικά μου χρόνια (2003). Aπό το 1981…