«Είχα να κάνω με κάποιον», συνήθιζε να γκρινιάζει η Μάρθα, όταν τύχαινε να ξυπνήσει από εφιάλτη βαρύ κι απ` τον οποίο μόνο τον τρόμο συγκρατούσε. Ο θετός γιός της, ο Άλκης, ξεκινάει τη βόλτα του μέσα στη μοίρα με την απορία για τον τρόπο του ηθοποιού – για τη μέθοδο της «υποκρισίας». Ρωτάει τον θείο του: «Πως γίνεται και δεν τρελαίνεσαι, όταν περνάς τη μισή σου ζωή παριστάνοντας κάποιον άλλον ή προβάροντας να γίνεις κάποιος άλλος;» Η Σβέτα, ο έρωτας του Άλκη. Μια γυναίκα από τη ρημαγμένη Ανατολή. Μια ερωμένη-μάνα, εξαίσια κι επικίνδυνα φυσικότερη από τη θετή. Ριγμένη από την καταιγίδα των ιστορικών ανατροπών μέσα σε μια ήδη «εκκρεμή» ελληνική οικογένεια. Σίγουρα το «Άλλο», αλλά και το «ξένο παρελθόν» κι η «αλλότρια στάση» που θα αναστατώσουν το «δικό μας», τα «παρελθόντα» μας και τα παρόντα μας. Θ` αναδιατάξουν τις θέσεις μας. Ως εκεί που όλα μένουν μονάχα οικοδομικά υλικά ενός θεατρικού κειμένου. Τίποτ` άλλο. Ως εκεί που ο Άλκης θα πεταχτεί, παραμονή Πρωτοχρονιάς, για να προλάβει ένα μαχαίρι που είχε χρόνια πριν ξεκινήσει σημαδεύοντας. Σημαδεύοντας «κάπου» – αόριστα και συγκεκριμένα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]