Για ένα συγγραφέα η εκλογή ενός μύθου, και όχι άλλου, δεν είναι βέβαια τυχαία. Ένα στοιχείο αυτοβιογραφικό κρύβεται συχνά μέσα σ’ αυτή την εκλογή, πολλές φορές και ο ίδιος το καταλαβαίνει πολύ αργότερα. Πηγές μου για τη Φαίδρα κι ερεθίσματα ήταν η Μελίνα – σαγηνευτική, φλογερή και ώριμη ως ηθοποιός για ένα ρόλο παθιασμένης βασίλισσας – και ο μύθος που χειρίστηκα ελεύθερα. Όταν λέω «μύθος», δεν εννοώ μόνο τον αρχαίο μύθο αλλά και το σύγχρονο, το μύθο των βασιλιάδων της εποχής του ’60, που ήταν οι εφοπλιστές, με τις δυναστείες και την παντοδυναμία τους. (. . .)
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
