«Τα κείμενα τα οποία περιέχονται σ’ αυτό το μικρό βιβλίο έχουν γραφτεί άλλοτε επειδή ζητήθηκαν στον γράφοντα, άλλοτε αυτοβούλως. Και στις δύο περιπτώσεις το περιεχόμενό τους στρέφεται γύρω από τον άξονα `τέχνη` (στα περισσότερα) για θέματα του παρόντος που τον απασχολούσαν και στα οποία εκθέτει με συνοπτικό και απλό (μπορεί και απλοϊκό, αν θέλετε) τρόπο τη γνώμη και την άποψή του. Η αβεβαιότης σε πολλά ζητήματα προξενεί τον προβληματισμό στον οποίο θα ήθελε συμμέτοχο τον αναγνώστη. Όσα αναφέρονται σε προσωπικότητες είναι κατάθεση επαίνου σ` εκείνες. Σ` αυτούς που ελάμπρυναν με το έργο τους την πνευματική Ελλάδα. Τρυφερότητα και φόρος τιμής σε όσους δεν είναι πια στη ζωή. Το βιβλίο είναι καθρέπτης του σήμερα και όχι του μακρινού παρελθόντος. Συγχρόνως περιέχεται στοιχεία μαρτυρίας. Τούτα τα γραπτά -άλλα έχουν δημοσιευτεί κι άλλα έχουν εκφωνηθεί- ακολουθούν συνήθη ρέουσα φραστική, αλλά δεν έχουν γλωσσική μορφή για το λόγο ότι προέρχονται από κάποιον μη λογοτέχνη κι ούτε φιλόλογο. Εξ ου η αθέλητη ιδιομορφία, αν υπάρχει. Και ο τίτλος; Επιδέχεται ερμηνεία, μα εντελώς προσωπική».
Παναγιώτης Τέτσης.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
Ο Παναγιώτης Τέτσης γεννήθηκε στην Ύδρα το 1925 και το 1940 παίρνει τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής, ενώ την ίδια χρονιά γνωρίζει τους «πραγματικούς του δασκάλους», τον Δημήτρη Πικιώνη και τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα. Το 1943 σπουδάζει ζωγραφική στο προπαρασκευαστικό τμήμα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών στην Αθήνα, κοντά στους Δημήτριο Μπισκίνη και Παύλο Μαθιόπουλο. Ακολουθεί εισαγωγή του στα εργαστήρια της Σχολής, κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη, απ’ όπου αποφοίτησε το 1949. Μέλος της ομάδας Αρμός Α και αργότερα της ομάδας Αρμός Β, το 1951 διορίστηκε επιμελητής στην έδρα του ελεύθερου σχεδίου, με καθηγητή τον Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, στην Ανωτάτη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ.…