Bororό είναι μια πρωτόγονη φυλή της Βραζιλίας που ζει στον Αμαζόνιο, σε συνθήκες λίθινης εποχής. Οι επιστήμονες συχνά αναφέρονται σ’ αυτήν έκπληκτοι από την πολύπλοκη απλότητα ενός τρόπου ζωής βγαλμένου από τα έγκατα του χρόνου και της ζούγκλας. Bororό είναι δύο ταξίδια με τρένο, ένα με βαπόρι στις Κυκλάδες, ένας χωρισμός, ένα πανηγύρι, ένα πάρτι σε κήπο, δύο μεθύσια, ένα όνειρο, πολλά τηλέφωνα, ένα αποκλειστικό ρεπορτάζ, τα επίσημα εγκαίνια ενός κυβερνητικού έργου, μια συλλογή αναπτήρων, ένα Νόμπελ Οικονομίας, μια εκλεκτή λαϊκή ορχήστρα. Bororό είναι μια βδομάδα από τη ζωή του Λάμπρου, του Διονύση, του Σταύρου και του Άγγελου. Είναι η ιστορία τεσσάρων τύπων που δεν προσπαθούν να ξεχωρίσουν, να συμμορφωθούν, να γίνουν αρεστοί. Απλώς επιβιώνουν, ο ένας για τον άλλο και για όσους είναι σαν κι αυτούς. Δεν είναι τιμωροί, «απαστράπτουσα», «φωτισμένη» νεολαία. Είναι τέσσερις φοβισμένοι Bororό, που προσπαθούν απλώς να υπάρξουν χωρίς να εκπολιτιστούν. Αλλά Bororό μπορεί να είναι κι αυτό που δε φαίνεται κι αυτό που δε λέγεται. Μόνο ακούγεται, σαν μια ασταμάτητη «πλάκα», έξω από όρια και κανόνες.
«Εντυπωσιακός –κυρίως στη γλώσσα, μια γλώσσα ρέουσα, νεανική, σημερινή–, ο Λένος Χρηστίδης στο πρώτο του μυθιστόρημα […]. Δυναμικό ξεκίνημα».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
«Ο Λένος Χρηστίδης γράφει σπινταριστά, τέκνο, με ζάπινγκ εικόνων, και ταυτόχρονα μιλάει για (παλαιάς κοπής) αριστερούς φοιτητές και ανερχόμενους γιάπις».
ΝΙΚΟΣ Ι. ΞΥΔΑΚΗΣ, ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ
«Ο Χρηστίδης διηγείται την ιστορία τεσσάρων φίλων ή, σωστότερα, παρακολουθεί τη φιλική σχέση τους μέσα από περιστατικά καθημερινότητας […]. Μια σχέση που διακρίνεται για την έλλειψη προσαρμογής στην κατεστημένη τάξη πραγμάτων, με έκδηλο το αίσθημα αλληλεγγύης μεταξύ των φίλων».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΑ ΝΕΑ
«Μέσα από καθημερινά επεισόδια, κλισέ και λογοπαίγνια για τη ζωή των φίλων, η αφήγηση/καταγραφή μιας γενιάς ανανεώνεται μέσα από τη φρεσκάδα του λόγου […]. Ο συγγραφέας μοιάζει να συντάσσεται και ταυτόχρονα να υπονομεύει τη μακαριότητα της γενιάς του».
ΛΙΛΥ ΕΞΑΡΧΟΠΟΥΛΟΥ, ΔΙΑΒΑΖΩ
