Ποτέ δε νιώθω κοντύτερα στην Αθήνα παρά όταν είμαι
μακριά της. Για μένα που γεννήθηκα σ’ αυτήν την πόλη κάθε απομάκρυνση είναι και μία εξορία. Πόλη σακάτισσα των αρχαιοτήτων, πόλη που σφύζει από ζωή όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας, αρχοντοπούλα και αλήτισσα, ζητιάνα και περήφανη. Πόλη των αντιθέσεων με σκληρά γυάλινα κτίρια που καμώνονται το Λος Άντζελες, αλλά και με παράγκες δανεισμένες από τον ιταλικό νεορεαλισμό. Πόλη του πλούτου αλλά και της φτώχιας. Καμιά άλλη πρωτεύουσα δεν πέρασε από τόσες μεταμορφώσεις. Χρυσή πόλη του Περικλή και του Αισχύλου, επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, χωριό της Τουρκοκρατίας. Καμιά δεν άλλαξε τόσο πολύ, όπως καμιά δεν έμεινε τόσο ίδια στην ψυχή. Ποτέ δεν κουράζομαι να την περπατώ από το ιστορικό κέντρο ως τις ακραίες συνοικίες της. Από την Πλάκα, που από κόλαση της νύχτας και των ναρκωτικών έγινε το άλλο άκρο, αποστειρωμένη σκηνογραφία, κι από την Βικτώρια που μεγάλωσα με την αστική της τάξη ως τη Βικτώρια των φαστφουντάδικων και των μεταναστών. Γειτονιές όπως του Ψυρρή, που από φτωχαδάκια έγιναν βασιλιάδες της νύχτας, Κυψέλη, Παγκράτι, που παρ’ όλες τις αλλαγές κρατούν το χαρακτήρα τους. Νεόκοπες όπως το Ίλιον, παραδοσιακές όπως το Περιστέρι. Μια πόλη με χίλια πρόσωπα. Μένης Κουμανταρέας

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]