Νότια Κορέα, Μάιος 1980. Στην πόλη ΓκουάνγκΤζου, όταν η δημοκρατική κοινωνία αντιδρά, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης πολιτών, φοιτητών και εργατών, την οποία καταπνίγει βάναυσα η στρατιωτική χούντα που έχει επιβληθεί στη χώρα, σκοτώνεται με φριχτό τρόπο και ένα αγόρι, ένας έφηβος, ο δεκαπεντάχρονος ΝτόνγκΧο. Με επίκεντρο τη δική του περίπτωση οργανώνεται αυτό το πολυφωνικό μυθιστόρημα που ξετυλίγεται μέσα από αλληλένδετα κεφάλαια προκειμένου να συλλάβει και να εκφράσει τη συλλογική οδύνη, τα θύματα και τους συγγενείς τους, νεκρούς και ζωντανούς. Δεν είναι μόνο ο καλύτερος φίλος του, αδικοχαμένος επίσης, αλλά και η μητέρα τού ΝτόνγκΧο που πενθεί για το παιδί της. Δεν είναι μόνο μια επιμελήτρια που παλεύει ενάντια στη λογοκρισία του καθεστώτος, αλλά και ένας φυλακισμένος, συντετριμμένος μες στα βιώματά του, στις σκέψεις του. Όλοι εδώ, άντρες και γυναίκες, είναι τραυματισμένοι από τις αναμνήσεις τους. Στις Ανθρώπινες πράξεις, έργο βίαιο και ποιητικό εξίσου, έργο συνταρακτικό και τρυφερό συνάμα, παρακολουθούμε ψυχές που αναζητούν τη γαλήνη. Η νομπελίστρια Χαν Γκανγκ, βασισμένη σε ένα ιστορικό γεγονός που σημάδεψε την πατρίδα της, εξυμνεί το σθένος και την ελπίδα.
«Στο μυθιστόρημα Ανθρώπινες πράξεις, η Χαν Γκανγκ αξιοποιεί ως πολιτικό θεμέλιο του βιβλίου της ένα ιστορικό γεγονός που διαδραματίστηκε στην ΓκουάνγκΤζου, την πόλη όπου μεγάλωσε η ίδια και στην οποία εκατοντάδες φοιτητές και άμαχοι πολίτες δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας σφαγής που πραγματοποίησε ο στρατός της Νότιας Κορέας το 1980. Επιδιώκοντας να δώσει φωνή στα θύματα της ιστορίας, το βιβλίο αντιμετωπίζει αυτή τη θηριωδία με ανάλογο τρόπο και, μέσα ακριβώς από τη συγκεκριμένη υλοποίηση, προσεγγίζει το είδος της λογοτεχνικής μαρτυρίας. Το ύφος της Χαν Γκανγκ, που είναι διορατικό όσο και περιεκτικό, υπερβαίνει τις συνήθεις προσδοκίες μας για το εν λόγω είδος, και είναι ιδιαίτερη η τεχνική της να επιτρέπει στις ψυχές των νεκρών να διαχωρίζονται από τα σώματά τους, μετατρέποντάς τες, συνεπώς, σε μάρτυρες του ίδιου του αφανισμού τους. Σε ορισμένες στιγμές, στη θέα αταυτοποίητων πτωμάτων που δεν μπορούν τα ταφούν, το κείμενο ανακαλεί το βασικό μοτίβο της Aντιγόνης του Σοφοκλή»
Σουηδική Ακαδημία
Από το σκεπτικό της βράβευσης της Χαν Γκανγκ με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας
