Η “Αλληγορική Κασσάνδρα”, με την “Ωδή στην οδύνη” και την “Περιπλάνηση”, αποτελούν μια τριλογία ποιημάτων μεγάλου μήκους με συγγενική στιχουργία, με δίστιχα, που κατάγονται από τα δημοτικά, και την “ηρωική” και δραματική τους μετάπλαση στον “Ερωτόκριτο” και στο Κρητικό Θέατρο, όμως χωρίς ομοιοκαταληξία, με σπάνιες εξαιρέσεις. Το αφοριστικό ύφος των δίστιχων ευνοεί μια διακοπτόμενη ροή ψευδο-αφηγηματικού τύπου, που συγγενεύει με τη μεγάλη μας ιαμβική παράδοση από τον Αρχίλοχο ίσαμε τον Καβάφη. Όμως ο διδακτικός τόνος έχει περάσει από τα κόσκινα του Υπερρεαλισμού και του Μοντερνισμού και την αντιδιδακτικότητα του Φουτουρισμού, του Ντανταϊσμού και της πρόσφατης πρωτοποριακής πειραματικής ποίησης […] Πίσω από κάθε ποίημα υπάρχει ένας θεός, ένας ήρωας και μια ηρωίδα, που μας μιλάνε με γρίφους για ένα συνεχιζόμενο υπεράνθρωπο αλλά και πολύ ανθρώπινο δράμα.
Νάνος Βαλαωρίτης
