Η εξέλιξη

Του Κώστα Αρκουδέα ✒

Χαμηλόφωνα, σχεδόν ψιθυριστά, προσέχοντας μη γίνει αντιληπτή, μια δημοσιογράφος υπερβολικά αδύνατη, με μαλλιά στο χρώμα του χαλκού, κοίταξε ψηλά και είπε:

«Ο ουρανός είναι βαρύς. Σε λίγο θα βρέξει».

Καλά κρυμμένοι πίσω από τα πλατιά φυλλώματα, τα μέλη του τηλεοπτικού συνεργείου φίλμαραν μες στο λυκαυγές. Η κάμερα παρακολουθούσε μια ομάδα ανθρώπων που ελάχιστα θύμιζαν ανθρώπους. Στέκονταν έξω από μια σπηλιά, η είσοδος της οποίας έμοιαζε με ρωγμή στα βράχια. Ημίγυμνοι, δασύτριχοι, καψαλισμένοι από τον ήλιο, έδιναν την εικόνα μιας αγέλης πιθήκων.

Δίνοντας υποβλητικό τόνο στη φωνή της, η αφηγήτρια είπε:

«Η ομάδα περιμένει την επιστροφή των κυνηγών, που εξασφαλίζουν την καθημερινή τροφή. Μας δίνεται, έτσι, η ευκαιρία να μελετήσουμε τα μέλη της».

Ο φακός εστίασε πάνω στα πρόσωπα των μελών της ομάδας. Παρατηρώντας τις μορφές τους, η δημοσιογράφος ανέλαβε τις συστάσεις:

«Αυτός είναι ο Θρασύδειλος. Αυτή είναι η Σιωπηλή. Αυτή η Τρελή. Ο Δυνατός. Ο Αναιδής. Η Παραπονιάρα. Ο Παρορμητικός. Ο Γενναίος. Ζώντας στις σπηλιές, έχουν χάσει τα αρχικά τους ονόματα. Έχουν αποκτήσει ονόματα που αποκαλύπτουν το κυριότερο στοιχείο του χαρακτήρα τους».

Ένας αρσενικός με πανί περασμένο στις λαγόνες ζύγωσε μια θηλυκή με ερωτική διάθεση. Εκείνη αποτραβήχτηκε μ’ ένα γρύλισμα. Ο αρσενικός επέμεινε και η θηλυκή αναπήδησε, βγάζοντας μια διαπεραστική κραυγή. Ο αρσενικός απομακρύνθηκε φοβισμένος.

«Τα θηλυκά ανήκουν σε όλους, μα κυρίως στον αρχηγό της φυλής. Μόνο εκείνος έχει απόλυτη εξουσία πάνω τους».

Ο φακός ξαναγύρισε στην υπόλοιπη ομάδα. Στο μεταξύ, άρχισε να ψιχαλίζει. Τα μέλη του συνεργείου κάλυψαν την κάμερα με μουσαμά για να την προφυλάξουν από τη βροχή. Συνέχισαν να φιλμάρουν τα μέλη της ομάδας, που ακίνητα σαν τοτέμ περίμεναν την άφιξη της τροφής.

«Τα χέρια τους ξανάγιναν εργαλεία. Το ίδιο και τα πόδια τους. Μερικοί τρώνε τερμίτες, που τους αρέσουν κιόλας. Τους λείπουν όμως οι πρωτεΐνες και το ζωικό λίπος. Γι’ αυτό, αν οι κυνηγοί γυρίσουν με τα χέρια γεμάτα, τους επιφυλάσσουν ενθουσιώδη υποδοχή. Αντίθετα, αν γυρίσουν με τα χέρια άδεια, ξεσπούν ομηρικοί καβγάδες».

Μια θηλυκή βγήκε από τη σπηλιά κρατώντας αγκαλιά το βρέφος της. Σκαρφάλωσε στο λοφίσκο και κοίταξε στο βάθος, περιμένοντας κι εκείνη την επιστροφή των κυνηγών.

«Τις νύχτες μαζεύονται γύρω από τη φωτιά. Κοιτάζουν τις φλόγες και θυμούνται την προηγούμενη ζωή τους. Θυμούνται όσα έχουν αφήσει πίσω τους. Μπορεί να ζουν όπως ζούσε ο άνθρωπος πριν από χιλιάδες χρόνια, στην αυγή της Ιστορίας, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν περάσει παρά λίγες δεκάδες χρόνια από τότε που εγκατέλειψαν τις πόλεις και ήρθαν να ζήσουν εδώ, στις περουβιανές Άνδεις. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν κάποτε οικογένεια. Είχαν σπίτι, υποχρεώσεις, κανονική δουλειά. Οι γεροντότεροι απεβίωσαν, μα οι απόγονοί τους συνέχισαν να ζουν εδώ, στις σπηλιές. Σκοπός τους είναι ένας και μοναδικός: να επιβιώσουν. Να επιζήσουν με κάθε τρόπο».

Η θηλυκή, με το βρέφος πάντα αγκαλιά, κατέβηκε απογοητευμένη από το λοφίσκο και επέστρεψε με μεγάλα πηδήματα στη σπηλιά.

«Η μητέρα της γυναίκας αυτής ήρθε εδώ από τη Λα Παζ, την πρωτεύουσα της Βολιβίας, μια πόλη πάμπτωχη, με ασταθές πολιτικό κλίμα και πορείες διαμαρτυρίας που συχνά πνίγονται στο αίμα. Οι υπόλοιποι ήρθαν από το νησί Αμαντάνι και απ’ το Κούσκο, την παλιά πρωτεύουσα των Ίνκας. Παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπει κανείς πόσο σύντομα απέβαλαν τις πολιτισμένες τους συνήθειες. Πόσο σύντομα μεταβλήθηκαν σε αγρίους».

Η βροχή δυνάμωσε, μα κανένα μέλος της ομάδας δεν μετακινήθηκε από τη θέση του.