Διάβαζα συστηματικά από πολύ μικρή. Η οικογένεια μου μετακόμιζε συχνά και έτσι δεν είχαν τη δυνατότητα να μείνω σ΄ ένα σχολείο πολύ καιρό. Μέχρι να φτάσω στο σημείο να κάνω νέους φίλους, καθόμουν στο δωμάτιο μου παρέα με βιβλία. Το διάβασμα για μένα ήταν απόλαυση, πράγμα παράξενο για πολλούς συνομιλήκους μου. Ήμουν κάτι σαν το ξωτικό της τάξης. Κατά τη διάρκεια της εφηβείας, ρωτούσα τον εαυτό μου ανήσυχη: «Ποια είμαι, τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, από που προερχόμαστε, γιατί πεθαίνουμε κλπ». Διαπίστωσα με έκπληξη πως οι συγγραφείς που με είχαν συναρπάσει, έθεταν παρόμοιες ερωτήσεις με τις δικές μου. Άρχισα να κατανοώ τους δημιουργούς και να τους αισθάνομαι σαν δικούς μου ανθρώπους. Προσπαθούσαν να σχηματίσουν κάτι που συνεχώς τους διέφευγε. Σκεφτόμουν πως η συγγραφή είναι η τέχνη που θέτει τα ερωτήματα. Μια πολύ ελκυστική ιδέα για μένα τότε. Έτσι ξεκίνησα να γράφω.
Σπούδασα Κορεάτικη Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο. Μετά την αποφοίτηση δούλεψα για μια τριετία στον εκδοτικό χώρο και συνεργαζόμουν με περιοδικά. Επιμελήθηκα βιβλία, έπαιρνα συνεντεύξεις και έγραφα άρθρα. Όταν άρχισα να γράφω τα δικά μου βιβλία, παράλληλα δίδασκα. Το 24ωρο μου ήταν χωρισμένο μεταξύ διδασκαλίας και συγγραφής. Έτσι περνούσα το χρόνο μου. Πριν από κάθε βιβλίο με βασανίζουν πάντα οι εξής απορίες: τι είναι ζωή, τι θάνατος και ποια είμαι. Για κάθε μυθιστόρημα ξοδεύω συνήθως τρία με τέσσερα χρόνια από τη ζωή μου. Αισθάνομαι ότι προχωρώ μπροστά σαν συγγραφέας, όταν εξερευνώ πειστικά το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Με συγκεκριμένο τρόπο και διαφορετική οπτική γωνία, από βιβλίο σε βιβλίο. Τότε είμαι κάπως ευχαριστημένη από τον εαυτό μου.
Στο βιβλίο «Η χορτοφάγος» πρωταγωνιστεί η ΓιόνγκΧιε. Μια νεαρή γυναίκα όπου βλέπει την χορτοφαγία σαν μια διαδικασία, που δεν μπορεί να προξενήσει κακό σε κανέναν. Εάν η κρεατοφαγία συμβολίζει την βίαιη πλευρά του ανθρώπου, εκείνη επιλέγει ενεργά την χορτοφαγία, με σκοπό να ξορκίσει αυτή βία. Λίγο αργότερα αρχίζει να αναγνωρίζει τον εαυτό της ως φυτό, παρά σαν ανθρώπινο ον και σταματά να τρώει εντελώς. Αυτή η μεταστροφή την εξαντλεί πλήρως. Και ο τρόπος που διάλεξε για λυτρωθεί απέναντι στην σκληρότητα γύρω της, τελικά την οδηγεί προς τον θάνατο.
Η εκκίνηση για το μυθιστόρημα δόθηκε πριν μια δεκαετία περίπου. Τότε είχα γράψει μια ιστορία με τίτλο: «Ο καρπός της γυναίκας μου». Εκεί, μια γυναίκα μετατρέπεται κυριολεκτικά σε φυτό και ο σύζυγος την τοποθετεί σε βάζο, αρχίζοντας να την φροντίζει ως τέτοιο. Καιρό ήθελα να γράψω τη συνέχεια της ιστορίας, αλλά δεν τα κατάφερνα. Για κάποιο λόγο επέστρεψα και την ανέπτυξα. Ένα δεύτερο σημαντικό στοιχείο που με απασχολεί τα τελευταία χρόνια και ήθελα να το δω μέσα στο μυθιστόρημα, είναι η ανθρώπινη βία σε όλες τις μορφές της. Με την «Χορτοφάγο» ήθελα να εξερευνήσω εάν η αθωότητα είναι εφικτή. Μπορεί τελικά ένας άνθρωπος να είναι απολύτως αθώος; Τι σημαίνει αμαρτία, με την μοραλιστική έννοια; Πως εκδηλώνεται η λύτρωση και πως εκλαμβάνεται η ομορφιά; Αυτά τα ερωτήματα μπαίνουν στο βιβλίο.
Το μυθιστόρημα είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Η τραγική ειρωνεία είναι πως η ΓιόνγκΧιε, δεν έχει «φωνή». Είναι ένας μάλλον σιωπηλός χαρακτήρας. Παρατηρεί, επιθυμεί, παρεξηγείται. Την λυπούνται. Γι αυτό και την φρόντισα ιδιαίτερα. Αισθάνθηκα πως είμαι κάτι σαν αδελφή της. Μπορεί να μην έχει «φωνή», αλλά είναι ικανή να μεταδώσει τον πόνο που αισθάνεται.
Στο βιβλίο με ταλανίζει η βιαιότητα της οργής. Η σκοτεινές πτυχές του ανθρώπου. Αυτή η απορία απλώνεται και σ΄ ένα μεγάλο μέρος του έργου μου. Εδώ ρωτάω: «Τι είναι ο άνθρωπος»; Μπορούμε να απορρίψουμε ολότελα τη βία; Μπορούμε άραγε να την γεφυρώσουμε με την ομορφιά; Τελικά αξίζει να ζούμε αυτό που ονομάζουμε ζωή; Όλα αυτά τα ερωτήματα με απασχολούν από μικρή, έρχονται και πάλι εδώ. Νομίζω πως δεν θα σταματήσω να γράφω εάν δεν αποδείξω έστω και στο ελάχιστο, του τι είναι ο άνθρωπος. Το έχω αποδεχτεί….
Σε πρώτο πρόσωπο
Με εξομολογητική διάθεση η Χαν Γκανγκ, ξεδιπλώνει τις σκέψεις της: «Πριν από κάθε βιβλίο με βασανίζουν πάντα οι εξής απορίες: τι είναι ζωή, τι θάνατος και ποια είμαι». Με το μυθιστόρημα «Η χορτοφάγος» (μετάφραση, Αμαλία Τζιώτη), η συγγραφέας αναζητά μέσα από τις σκοτεινές πτυχές του ανθρώπου, το νόημα της ζωής,
Η συγγραφή είναι η τέχνη που θέτει τα ερωτήματα.
Eγγραφείτε στο Newsletter των Εκδόσεων Καστανιώτη και
ενημερωθείτε για όλες τις νέες εκδόσεις και προσφορές μας.
