Ο Ίταλο Καλβίνο γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου, στο Σαντιάγο της Κούβας. Ο πατέρας του ο Μάριο, ένας γεωπόνος με καταγωγή από το Σαν Ρέμο, βρισκόταν στην Κούβα έπειτα από εικοσάχρονη παραμονή στο Μεξικό, για να διευθύνει ένα πειραματικό γεωργικό ινστιτούτο. Η μητέρα του η Εβελίνα Μαμέλι με καταγωγή από τη Σαρδηνία εργαζόταν στο τμήμα Βοτανικής του Πανεπιστημίου της Παβίας.

Η οικογένεια Καλβίνο επέστρεψε στην Ιταλία, στο Σαν Ρέμο. «Μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη, που διέφερε αρκετά από την υπόλοιπη Ιταλία την εποχή που ήμουν παιδί: το Σαν Ρέμο εκείνο τον καιρό ήταν ακόμα γεμάτο από γέρους Εγγλέζους, από Ρώσους δούκες, από ανθρώπους εκκεντρικούς και κοσμοπολίτες. Αλλά και η οικογένειά μου ήταν μάλλον μια ασυνήθιστη οικογένεια για το Σαν Ρέμο και γενικότερα την Ιταλία της εποχής: επιστήμονες, λάτρεις της φύσης, ελεύθεροι διανοητές...» Ο πατέρας του έγινε διευθυντής του Πειραματικού Σταθμού Ανθοκομίας «Οράτσιο Ραϊμόντο», όπου φοιτούσαν νέοι από όλο τον κόσμο.

«Η πρώτη ανάμνηση της ζωής μου είναι ο ξυλοδαρμός ενός σοσιαλιστή από μια φασιστική ομάδα [...]. Πιθανότατα η ανάμνηση αυτή αναφέρεται στην τελευταία φορά που οι φασιστικές ομάδες χρησιμοποίησαν τα κλομπ, ύστερα από μια απόπειρα κατά του Μουσολίνι...»

Γεννήθηκε ο αδελφός του, Φλοριάνο, ο μελλοντικός διεθνούς φήμης γεωλόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γένοβας.

«Ένιωσα την πρώτη αληθινή ευχαρίστηση ενός αληθινού βιβλίου αρκετά αργά: ήμουν ήδη δώδεκα ή δεκατριών χρόνων, κι αυτό συνέβη με τον Κίπλινγκ, με το πρώτο (και κυρίως το δεύτερο) Βιβλίο της ζούγκλας [...]. Από τότε ήξερα τι πρέπει να ψάξω σε ένα βιβλίο: να δω αν θα επαναλαμβανόταν η ευχαρίστηση που είχα νιώσει διαβάζοντας τον Κίπλινγκ».

Έγραψε τα πρώτα του μικρά διηγήματα, θεατρικά έργα και ποιήματα, επηρεασμένος από τη γραφή του αγαπημένου του ποιητή, του νομπελίστα Εουτζένιο Μοντάλε.

Τελείωσε το λύκειο και γράφτηκε στη Γεωπονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Τορίνου, όπου δίδασκε και ο πατέρας του. Η φιλία του με τον μετέπειτα διάσημο δημοσιογράφο Εουτζένιο Σκαλφάρι τον βοήθησε να αποκτήσει έντονη αντιφασιστική συνείδηση.

Έγινε μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος κι αμέσως μετά, μαζί με τον δεκαεξάχρονο αδελφό του, αποφάσισε να μπει στο αντάρτικο, στη δεύτερη Μεραρχία «Γκαριμπάλντι», που πολεμούσε τους ναζι-φασίστες στην περιοχή των Άλπεων, στα σύνορα με τη Γαλλία. Οι γονείς του συνελήφθησαν από τους Γερμανούς.

Μετά την Απελευθέρωση επέστρεψε στο Τορίνο και στις πανεπιστημιακές του σπουδές στη Φιλολογία, ενώ ταυτόχρονα δούλευε εντατικά στις γραμμές του IKK. Γνωρίστηκε με τον συγγραφέα Τσέζαρε Παβέζε, ο οποίος έγινε ο πρώτος αναγνώστης των γραπτών του. Το πρώτο του διήγημα δημοσιεύτηκε στα τέλη της χρονιάς στο εβδομαδιαίο περιοδικό Politecnico του Έλιο Βιτορίνι ενώ με σύσταση του Παβέζε ένα δεύτερο διήγημά του εστάλη στο λογοτεχνικό περιοδικό Aretusa του Κάρλο Μουσέτα.

Δημοσίευσε και άλλα διηγήματα σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ ταυτόχρονα εργάστηκε ως πωλητής βιβλίων στον εκδοτικό οίκο Einaudi. Τις τελευταίες μέρες του Δεκεμβρίου ολοκλήρωσε μέσα σε είκοσι μέρες το μυθιστόρημα Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές, βιβλίο που ξεκίνησε να γράφει με παρότρυνση του Παβέζε.

Κυκλοφόρησε Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές με θετική ανταπόκριση κοινού και κριτικής. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Ριτσιόνε. Απέκτησε το πτυχίο του με διπλωματική εργασία στο έργο του Τζόζεφ Κόνραντ.

Αποχώρησε από τον εκδοτικό οίκο Einaudi και συνεργάστηκε με την τορινέζικη έκδοση της L'Unità και με το περιοδικό Rinascita του IKK.

Κυκλοφόρησε η πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο Τελευταίο έρχεται το κοράκι, που στη συνέχεια ενσωματώθηκε στο βιβλίο Δύσκολοι έρωτες.

Επέστρεψε στον Einaudi αναλαμβάνοντας τη διεύθυνση μιας νέας εκδοτικής σειράς. Με τον Βιτορίνι και τον Παβέζε επέβαλαν ένα νέο ύφος στην εκδοτική παραγωγή της εποχής. Στις 27 Αυγούστου ο  Παβέζε αυτοκτόνησε και το γεγονός αυτό σημάδεψε βαθιά τη ζωή και τη συνείδηση του Καλβίνο.

Ολοκλήρωσε το μυθιστόρημα Οι νέοι του Πάδου που δημοσιεύτηκε το 1958 στο περιοδικό Οφιτσίνα. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς έγραψε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας του, Ο διχοτομημένος υποκόμης. Το φθινόπωρο πραγματοποίησε ένα μεγάλο ταξίδι στη Σοβιετική Ένωση. Τις αισιόδοξες και θετικές εντυπώσεις του δημοσίευσε τον επόμενο χρόνο στην L'Unità. Κατά τη διάρκεια της απουσίας του στις 25 Οκτωβρίου πέθανε ο πατέρας του.

Η έκδοση του βιβλίου του Ο διχοτομημένος υποκόμης γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Κάλυψε τους Ολυμπιακούς του Ελσίνκι για λογαριασμό της L'Unità. Δημοσίευσε το διήγημα «Το αργεντινό μυρμήγκι», που στη συνέχεια ενωματώθηκε στη συλλογή Η δύσκολη ζωή.

Tον Μάιο κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων Η είσοδος στον πόλεμο στη σειρά Igettoni του Βιτορίνι στον Einaudi. Ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στα Ιταλικά παραμύθια, μεταγράφοντας με το δικό του ύφος διακόσια παραμύθια της Ιταλικής προφορικής λαϊκής παράδοσης. Ξεκίνησε τη συνεργασία του με το κινηματογραφικό περιοδικό Cinema Nuovo.

Κυκλοφόρησαν τα Ιταλικά παραμύθια. Έγραψε ένα θεατρικό μονόπρακτο με τίτλο Το παγκάκι.

Στο τέλος της χρονιάς κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας του, Ο αναρριχώμενος βαρόνος για το οποίο του απονεμήθηκε το λογοτεχνικό Βραβείο Viareggio.

Δημοσίευσε το αυτοτελές διήγημα Το νέφος, που αργότερα ενσωματώθηκε στη συλλογή Η Δύσκολη ζωή. Κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία η συλλογή διηγημάτων Οι δύσκολοι έρωτες.

Κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο της τριλογίας, Ο ανύπαρκτος ιππότης. Του απονέμεται το Βραβείο Μπαγκούτα. Πραγματοποίησε ένα μεγάλο, εξάμηνο ταξίδι στις ΗΠΑ και εντυπωσιάστηκε ιδιαίτερα από τη Νέα Υόρκη: «Αγαπώ τη Νέα Υόρκη, και ο έρωτας είναι τυφλός. Και βουβός: δεν ξέρω να αντικρούσω τις απόψεις όσων τη μισούν. Κατά βάθος όμως κανείς ποτέ δεν κατάλαβε ούτε γιατί ο Σταντάλ αγαπούσε τόσο πολύ το Μιλάνο...»

Γνωρίστηκε στο Παρίσι με την Έστερ Τζούντιθ Σίνγκερ, μία Αργεντινή μεταφράστρια με ρωσικές ρίζες που εργαζόταν στην UNESCO.

Κυκλοφόρησε, σε μια νεανική σειρά, το βιβλίο Μαρκοβάλντο. Λίγο αργότερα κυκλοφόρησε τις δύο αυτοτελείς νουβέλες του Η μέρα ενός εκλογικού αντιπροσώπου και Η οικοδομική κερδοσκοπία, τα δύο τελευταία νεορεαλιστικά έργα του. Του απονεμήθηκε το Βραβείο Charles Veillon.

Στις 19 Φεβρουαρίου παντρεύτηκε την Έστερ στην Αβάνα. Στο ταξίδι αυτό στην Κούβα συναντήθηκε με τον Τσε Γκεβάρα. Με τη σύζυγό του αποφάσισαν να εγκατασταθούν στη Ρώμη. Κυκλοφόρησε η συλλογή δοκιμίων του Με μια πέτρα από πάνω, καθώς και η αναθεωρημένη έκδοση του μυθιστορήματος Το μονοπάτι με τις αραχνοφωλιές, εμπλουτισμένη με ένα σημαντικό πρόλογο-αυτοβιογραφικό δοκίμιο.

Γεννήθηκε στη Ρώμη η κόρη του Τζοβάνα: «Η εμπειρία της πατρότητας, για πρώτη φορά, μετά τα σαράντα, είναι ένα γεγονός που σου δίνει μια αίσθηση πλήρωσης, αλλά είναι και ένα έντονα διασκεδαστικό γεγονός...». Κυκλοφόρησε η συλλογή δώδεκα διηγημάτων Τα κοσμοκωμικά.

Στις 18 Φεβρουαρίου πέθανε ο φίλος του συγγραφέας Έλιο Βιτορίνι. Ένα χρόνο αργότερα ο Καλβίνο δημοσίευσε ένα δοκίμιο με τίτλο Βιτορίνι: σχεδιασμός και λογοτεχνία.

Μετακόμισε στο Παρίσι, όπου παρέμεινε μέχρι το 1980. Συνδέθηκε με τους θεωρητικούς Κλοντ Λεβί-Στρος και Ρολάν Μπαρτ ενώ εντάχθηκε στους κύκλους των λογοτεχνικών ομάδων TelQuel και Oulipo. Μετέφρασε το βιβλίο του Ρεϊμόν Κενώ Τα γαλάζια άνθη.

Δημοσίευσε στο μιλανέζικο περιοδικό FMR το πρώτο μέρος από το Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων.

Επανακυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων Οι δύσκολοι έρωτες στην οποία προστέθηκαν και τα δύο διηγήματα της Δύσκολης ζωής. Ο εκδοτικός οίκος Einaudi δημοσίευσε το Μαινόμενος Ορλάνδος, του Ιταλού ποιητή Λουδοβίκου Αριόστο, που ο Καλβίνο είχε προηγουμένως αφηγηθεί σε μια σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών.

Κυκλοφόρησε το έργο του Οι αόρατες πόλεις για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Φελτρινέλι από την Ακαδημία των Λυγκέων.

Κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο το Κάστρο των διασταυρωμένων πεπρωμένων.

Ξεκίνησε τη συνεργασία του με την εφημερίδα Corriere della Sera δημοσιεύοντας διηγήματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις και δοκίμια. Έγραψε ένα μεγάλο πρόλογο στο βιβλίο Τέσσερις ταινίες του Φελίνι με τίτλο Aυτοβιογραφία ενός θεατή, που, μετά θάνατον, ενσωματώθηκε στη συλλογή Ο δρόμος του Σαν Τζοβάνι.

Ξεκίνησε τη στήλη του «To παρατηρητήριο του κυρίου Πάλομαρ» στην εφημερίδα Corriere della Sera με κείμενα που αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία του Πάλομαρ. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία. Ταξίδεψε στην Ιαπωνία, στο Μεξικό και στις ΗΠΑ, όπου έδωσε μια σειρά διαλέξεων σε διάφορα πανεπιστήμια. Έγινε μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών.

Η μητέρα του πέθανε σε ηλικία ενενήντα δύο χρόνων.

Κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία το βιβλίο Αν μία νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, ένα μυθιστόρημα με διαφορετικά αφηγηματικά είδη σε μορφή λαβυρίνθου για τη σχέση συγγραφέα κι αναγνώστη. Ξεκίνησε συνεργασία με την εφημερίδα Repubblica.

Μετακόμισε στη Ρώμη, σε ένα ρετιρέ κοντά στο Πάνθεον.

Του απονεμήθηκε στη Γαλλία το μετάλλιο της Λεγεώνας της Τιμής. Επιμελήθηκε μια συλλογή κειμένων του Κενώ με τίτλο Σημεία, αριθμοί και γράμματα. Δημοσίευσε το θεατρικό Οι πόρτες της Βαγδάτης, έγραψε το λιμπρέτο για την ανολοκλήρωτη όπερα του Μότσαρτ Ζαΐδα. Έγινε πρόεδρος της κριτικής επιτροπής στο 29ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Η όπερα Η αληθινή ιστορία σε μουσική Λουτσιάνο Μπέριο και λιμπρέτο Καλβίνο παρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου.

Τον Νοέμβριο κυκλοφόρησε το Πάλομαρ. Στον πρόλογο του βιβλίου ο Καλβίνο συνοψίζοντας την ιστορία του έγραψε: «Ένας άνθρωπος παίρνει το δρόμο για να φτάσει, βήμα το βήμα, στη σοφία. Δεν έχει ακόμα φτάσει». Επιμελείται μια συλλογή φανταστικού διηγήματος συγγραφέων του περασμένου αιώνα.

Κυκλοφόρησε στον εκδοτικό οίκο Garzanti του Μιλάνου έναν τόμο με συμπληρωμένα τα Κοσμοκωμικά. Δημοσίευσε τον τόμο Η συλλογή της άμμου με κείμενα που έγραψε σε διάστημα δέκα χρόνων από το 1974.

Τoν Απρίλιο ταξίδεψε στην Αργεντινή, την Ελλάδα και την Ισπανία, όπου έλαβε μέρος μαζί με τον Μπόρχες σε ένα συμπόσιο με θέμα τη φανταστική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Μενέντεθ Πελάγιο. Το καλοκαίρι εργάστηκε πάνω σε έναν κύκλο έξι διαλέξεων που σκόπευε να δώσει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Στις 19 Σεπτεμβρίου πέθανε έπειτα από οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο, χωρίς να καταφέρει να ολοκληρώσει το σχέδιό του για ένα βιβλίο με τίτλο Οι πέντε αισθήσεις. Πρόλαβε να γράψει μόνο για τις τρεις (όσφρηση, γεύση, ακοή) και τα κείμενα αυτά εκδόθηκαν μετά θάνατον με τον τίτλο Κάτω από τον ιαγουάρο ήλιο.

Μετά θάνατον εκδόθηκαν στα ελληνικά το μυθιστόρημα Ο ανύπαρκτος ιππότης σε μετάφραση Θόδωρου Ιωαννίδη και η συλλογή διηγημάτων Λίγο πριν πεις εμπρός σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Ο αναρριχώμενος βαρόνος σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Ο διχοτομημένος υποκόμης σε μετάφραση του Θόδωρου Ιωαννίδη.

Κυκλοφόρησε η συλλογή δοκιμίων Γιατί να διαβάζουμε τους κλασικούς σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε το αφήγημα Οι αόρατες πόλεις σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Μαρκοβάλντο (Οι εποχές στην πόλη) σε μετάφραση του Θόδωρου Ιωαννίδη και το βιβλίο Η είσοδος στον πόλεμο με τρία αφηγήματα σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε η συλλογή αφηγημάτων Η συλλογή της άμμου και το μυθιστόρημα Ο αναρριχώμενος βαρόνος σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων Οι δύσκολοι έρωτες σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε ο τόμος Οι πρόγονοί μας όπου συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά σε έναν τόμο τα τρία περίφημα μυθιστορήματα που αποτελούν την παραμυθένια τριλογία του: Ο διχοτομημένος υποκόμης, Ο αναρριχώμενος βαρόνος και Ο ανύπαρκτος ιππότης. Κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων Τελευταίο έρχεται το κοράκι σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε η συλλογή αφηγημάτων Πάλομαρ σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο Τα αμερικανικά μαθήματα (Έξι προτάσεις για τη νέα χιλιετία) σε μετάφραση της Μαρίας Σπυριδοπούλου.

Κυκλοφόρησε η συλλογή διηγημάτων Τα κοσμοκωμικά σε μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση το αφήγημα Οι αόρατες πόλεις στη μετάφραση του Ανταίου Χρυσοστομίδη.