«Τα Διηγήματα» | Εκδόσεις Καστανιώτη

Τα Διηγήματα

1923-1983

Τα Διηγήματα
  • ISBN: 978-960-03-6635-8
  • Σκληρό εξώφυλλο
  • Υπό έκδοση

Περίληψη

Το πεζογραφικό έργο της Έλλης Αλεξίου, καρπός συνεχούς ενασχόλησης με τη συγγραφή πάνω από εξήντα χρόνια, είτε ιστορεί προσωπικά βιώματα είτε καταγράφει πολυπλοκότερα περιστατικά, εκφράζει την αγάπη της για τον άνθρωπο και ιδιαίτερα τη συμπαράστασή της στον πάσχοντα άνθρωπο, είτε παιδί είναι αυτός είτε αγωνιστής στα πεδία της μάχης που πολεμά για την ελευθερία της πατρίδας του ή μάχεται για τη δικαιοσύνη σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο.

Μέσα από το πολυσχιδές έργο της αναβιώνει η ιστορία της Ελλάδας, η ιστορία των γραμμάτων και της εκπαίδευσής μας από τα τέλη του 19ου ως τα τέλη του 20ού αιώνα, γιατί τόσο η ζωή της όσο και το έργο της ήταν άρρηκτα δεμένα με αυτούς τους τομείς.

Η Έλλη Αλεξίου κατάφερε όσο λίγοι να συνδέσει το εφήμερο, το απλό, το καθημερινό με το διαχρονικό-κοινωνικό. Και αυτό το πέτυχε δημιουργώντας έναν οργανικό δεσμό ανάμεσα στον αγνό συναισθηματικό και ψυχικό της κόσμο και στις αξίες του ανθρωπισμού και της δικαιοσύνης. Γι’ αυτό και το δικό της λαμπρό Αρχοντικό θα παραμείνει για πάντα.

ΑΝΤΑ ΚΑΤΣΙΚΗ-ΓΚΙΒΑΛΟΥ

 

 

Τα κείμενα της Έλλης Αλεξίου είναι κείμενα που προέρχονται από την καρδιά ενός ανθρώπου που έμαθε να πονεί τον πόνο του άλλου σα δικό του, να μετέχει σε ό,τι είναι γνήσιο και αληθινό. Εκείνο που λογαριάζεται ιδιαίτερα είναι η εσωτερική φλόγα και η ιδιότυπη ευαισθησία ενός κειμένου. Με το νόημα τούτο πρέπει να προσέχουμε ιδιαίτερα τα κείμενα που μας έρχονται από τα βάθη τέτοιας ψυχής. Η Έλλη Αλεξίου υπήρξε γεννημένη συγγραφέας, ποτέ έργο της δεν είναι κατασκευασμένο, προμελετημένο· όλως διόλου αντίθετα, η αυθορμησία ήταν το κυριότερο και γνώρισμα και μέλημά της. Και τούτο ήρθε να πλουτίσει και να φαρδύνει ίσαμ’ ένα καταπληκτικό σημείο τον κατάλογο των έργων, κυριότατα των λογοτεχνικών, που κατασκευάζουν έναν ολόκληρο αιώνα, έργα ποικίλων το καθένα διαστάσεων.

Ι. Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Η Έλλη Αλεξίου έχει σημαντική θέση στη λογοτεχνία μας με το έργο της και στην κοινωνική μας ζωή με τους αγώνες της.

ΠΕΤΡΟΣ ΧΑΡΗΣ

 

Η Έλλη Αλεξίου με τη γλώσσα της, με την ισορροπία της, με το βαθύ ενδιαφέρον για τη ζωή και τη συνεχή επαφή μαζί της μας έδωσε έργα που όταν τα αρχίσεις δεν μπορείς να τ' αφήσεις πριν τα τελειώσεις. Αυτό το τελευταίο για μένα είναι ο καλύτερος έπαινος για ένα συγγραφέα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ

 

Ο κόσμος της λύπης και του ξαφνικού χαμόγελου, της εσωτερικής και ατομικής δυστυχίας, της εξωτερικής και συνεχόμενης αγωνιστικότητας σε όλα τα πλάνα είναι το θεμέλιο όλου του έργου της Έλλης Αλεξίου, που όμως αν έμενε μόνο στη θέση και δεν υπήρχαν το γλωσσικό της υλικό, το μέτρο και η ανθρώπινη συμπεριφορά της απέναντι στο ίδιο της το γραφτό θα μπορούσε να μείνει σαν ντοκουμέντο μονάχα και να μην αξιωθεί την καταχώρησή του στο χώρο της Τέχνης.

Θέλω να πω με τούτο πως δεν φτάνει κανείς να θεμελιώνει αλλά και να χτίζει και η Λιλίκα Αλεξίου έχτισε ένα έργο που θα αντέξει σε όλους τους καιρούς.

ΤΑΤΙΑΝΑ ΓΚΡΙΤΣΗ-ΜΙΛΛΙΕΞ

Βιογραφικά στοιχεία

Έλλη Αλεξίου

Η Έλλη Αλεξίου γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1894 στο Ηράκλειο Κρήτης, κάτω από τουρκική σκλαβιά. Είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας του Στυλιανού Αλεξίου και της  Ειρήνης Ζαχαριάδη. Έχουν προηγηθεί τ’ αδέρφια της Γαλάτεια (1881), Ραδάμανθυς (1883) και Λευτέρης (1890). 

Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης και διευθυντής εκδοτικών οίκων (με τυπογραφείο, βιβλιοδετείο, βιβλιοπωλείο, χαρτικά, κ.λπ.). Εξέδιδε επίσης τις εφημερίδες Ηράκλειο (1894), Αλήθεια, Ελευθερία (με τον Ιωάννη Βογιατζάκη, αργότερα δήμαρχο Ηρακλείου) και την Εθνική Άμυνα (1917, με τον Ιωάννη Κοκκινάκη).

Το 1900 εγγράφεται και φοιτά στο Δημοτικό Σχολείο, το 1908 παίρνει μαθήματα ζωγραφικής από τον καθηγητή Γιώργο Ξυλούρη. 

To 1910 αποφοιτά από το Ανώτερο Παρθεναγωγείο της γενέτειράς της (Ηράκλειο 26 Ιουνίου) και το 1914 διορίζεται για πρώτη φορά δασκάλα στο «Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον» στο Ηράκλειο.

Το 1919  γνωρίζεται στην Αθήνα με τον Βάσο Δασκαλάκη, ενώ το ίδιο έτος παίρνει δίπλωμα από το Institut Superieur d’Études Francaises της Αθήνας. Το 1920 παίρνει μαθήματα πιάνου από τον Κώστα Σφακιανάκη και το ίδιο έτος παντρεύεται τον Βάσο Δασκαλάκη.

Το 1934 γίνεται ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. 

Το 1936 το καθεστώς της δικτατορίας του Ι. Μεταξά τη συλλαμβάνει και ανακρίνεται από την Ειδική Ασφάλεια, γιατί είχε βρεθεί ευχαριστήρια επιστολή της προς τον Π. Κονίδη για την κριτική του στο έργο της Γ΄ Χριστιανικόν Παρθεναγωγείον

Το 1937 χωρίζει με τον Βάσο Δασκαλάκη. 

Το 1942-43, κατά τη χιτλερική κατοχή, υπήρξε δραστήριο μέλος του ΕΑΜ. 

Το 1945 υπηρετεί στο Γυμνάσιο θηλέων Καλλιθέας. Με υποτροφία της Γαλλικής Κυβέρνησης φεύγει για το Παρίσι, όπου παραμένει μέχρι τις 14 Μαΐου 1949, απόφοιτη πια της Σορβόννης.

Από το 1949 ως το 1962 υπηρετεί ως εκπαιδευτικός σύμβουλος των ελληνικών σχολείων στις σοσιαλιστικές χώρες. Μετά από αναγκαστική προσφυγιά, λόγω των επανειλημμένων διώξεων που υπέστη εξαιτίας της ανάμιξής της σε προοδευτικά κινήματα, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1962. Αργότερα συνελήφθη και το 1965 βρίσκεται στις φυλακές Αβέρωφ, κατηγορούμενη με βάση το νόμο 509. Δικάζεται και απαλλάσσεται. Έκτοτε και μέχρι το θάνατό της (28 Σεπτεμβρίου 1988) αφιερώθηκε στη λογοτεχνία. Τα έργα της διακρίνονται για τον ποιητικό ρεαλισμό του ύφους, καθώς και για τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό τους.

Ήταν αδελφή της Γαλάτειας Καζαντζάκη (Γαλάτεια Αλεξίου) και μετά το θάνατό της (1962) συζούσε για πολλά χρόνια με τον ποιητή Μάρκο Αυγέρη, που ήταν ο δεύτερος άντρας της Γαλάτειας.

Η Έλλη Αλεξίου είχε λάβει μέρος στο Α΄ και Β΄ Συνέδριο της Ειρήνης, στο Παρίσι (1947) και τη Βαρσοβία (1950) αντίστοιχα, καθώς και στα Συνέδρια: των Διανοουμένων, στο Βρότσλαβ της Πολωνίας (1948), για το Παιδί στη Βιέννη (1952), για τη Γυναίκα στην Κοπεγχάγη (1953) κ.ά. όπως και στο συνέδριο για τη Νεοελληνική Λογοτεχνία (Βερολίνο 1957). Υπήρξε μέλος του Συλλόγου Γυναικών Επιστημόνων, της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Κίνησης για την Ύφεση και την Ειρήνη κ.ά. Μιλούσε επίσης γαλλικά, γερμανικά και ρωσικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Λ. Αλεξάνδρας).




Βιβλιογραφία