«Το πράσινο αντίσκηνο» | Εκδόσεις Καστανιώτη

Το πράσινο αντίσκηνο

Μετάφραση:
Σταυρούλα Αργυροπούλου

Το πράσινο αντίσκηνο
  • ISBN: 978-960-03-6330-2
  • Υπό έκδοση

Περίληψη

Τρεις φίλοι γίνονται αντιφρονούντες από αγάπη για τη λογοτεχνία. Ο Ιλιά, ο Σάνια και ο Μίσα γνωρίζονται στο σχολείο όπου οι υπόλοιποι συμμαθητές, πιο μεγάλοι και πιο δυνατοί, τούς κακομεταχειρίζονται. Και τούτο διότι ο Ιλιά είναι άσχημος και φτωχός, ο Σάνια είναι ένας εύθραυστος μουσικός και ο Μίσα επειδή απλώς είναι Εβραίος. Η υποστήριξη που παρέχει ο φιλόλογος καθηγητής τους είναι ουσιαστική γι’ αυτά τα παιδιά, σε μια Σοβιετική Ένωση που μόλις έχει βιώσει τον θάνατο του Στάλιν και όπου ο καθένας πρέπει να τοποθετηθεί απέναντι στην εξουσία. Ο Ιλιά καταγράφει αυτά τα ταραγμένα χρόνια παίρνοντας φωτογραφίες, ενώ ο Μίσα στρέφεται στα σαμιζντάτ, τις παράνομες εκδόσεις κειμένων που το καθεστώς «εξαφανίζει» λογοκρίνοντάς τα. Και όταν ο Μίσα κατηγορηθεί για τη δράση του και οδηγηθεί σε στρατόπεδο, ο Σάνια είναι αυτός που θα ασχοληθεί με τη γυναίκα του και το παιδί του. Μέσα σε μια τεράστια τοιχογραφία που βυθίζει τον αναγνώστη στη σοβιετική τραγωδία, η Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια επωφελείται από το απαράμιλλο αφηγηματικό ταλέντο της για να μας θυμίσει τόσο το μεγαλείο των ανθρώπων που ωθούνται από το θάρρος, τα ιδανικά και τον έρωτα, όσο και τις φρικαλεότητες που εκπορεύονται από τη δειλία, την προδοσία και την πολιτική βία. Ένα μεγαλειώδες μυθιστόρημα που ακολουθεί τη μεγάλη ρωσική παράδοση, του Ντοστογιέφσκι, του Τολστόι και του Παστερνάκ.

Βιογραφικά στοιχεία

Λιουντμίλα Ουλίτσκαγια

Η Λιουντμίλα Γεβγκένιεβνα Ουλίτσκαγια γεννήθηκε το 1943 στην πόλη Νταβλεκάνοβο (στην τέως αυτόνομη σοβιετική περιοχή της Μπασκιρία), όπου είχαν μεταφερθεί οι γονείς της μετά την εκκένωση της Μόσχας στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, και μετά την αποφοίτησή της δούλεψε στο Ινστιτούτο Γενετικής της Ακαδημίας Επιστημών, απ' όπου όμως απολύθηκε για διακίνηση σάμιζντατ (πολυγραφημένα κείμενα που κυκλοφορούσαν παράνομα από χέρι σε χέρι). Από τότε δεν ξαναδούλεψε σε θέση του Δημοσίου.

Τα πρώτα διηγήματά της δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά στα τέλη της δεκαετίας του '80. Το πρώτο βιβλίο της, Σόνιετσκα, ήταν υποψήφιο για το ρωσικό βραβείο Booker το 1993 και τιμήθηκε με το έγκυρο γαλλικό βραβείο Médicis. Στη συνέχεια κυκλοφόρησαν τα μυθιστορήματα Η Μήδεια και τα παιδιά της, Χαρούμενη κηδεία (μτφρ. Aλεξάνδρα Iωαννίδου, Eκδ. Καστανιώτη, 2001), καθώς και οι συλλογές διηγημάτων Φτωχοί συγγενείς, Το σπίτι της Λιάλια, Τα ξένα παιδιά, Ο περιούσιος λαός κ.ά. Τα βιβλία της Λουντμίλα Ουλίτσκαγια έχουν μεταφρασθεί σε 25 γλώσσες.




Βιβλιογραφία