Συγγραφείς
1 βιβλίο
1
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1 βιβλίο
1
ΕΡΓΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
1972
Γεννήθηκα στην Αθήνα στις 15 Σεπτεμβρίου, πρώτο παιδί (ακολούθησε ένας
ακόμα αδελφός) μιας μικροαστικής οικογένειας από τα χωριά της Κρήτης. Ο πατέρας μου επιπλοποιός είχε μόλις τελειώσει τη Δευτέρα Δημοτικού, ενώ η μητέρα
μου νοικοκυρά, είχε προχωρήσει περαιτέρω το σχολείο… μέχρι το τέλος του Δημοτικού. Μεγάλωσα μέσα σε μια τυπική ελληνική οικογένεια, με έντονη κοινωνική κινητικότητα.
1984
Στο σπίτι δεν είχαμε βιβλία πέρα από την εγκυκλοπαίδεια Υδρία, την Εγκυκλοπαίδεια της γυναίκας και δώρα, όπως Τα παιδιά του πλοίαρχου Γκραντ
του Ιούλιου Βερν, που μου χάρισε ο νονός μου στην Α΄ Δημοτικού και το τελείωσα στην ΣΤ΄! Ωστόσο, στο γυμνάσιο ξεκίνησα σε τακτική βάση το διάβασμα
εξωσχολικών βιβλίων από μια δανειστική βιβλιοθήκη, με αποτέλεσμα να γίνω συστηματικός αναγνώστης.
1990
Πέρασα στη Φιλολογία Αθηνών. Ήθελα να γίνω καθηγητής, αλλά δεν φανταζόμουν τον κόσμο των γραμμάτων και της επιστήμης που θα ανοιγόταν μπροστά μου. Η γλωσσολογία πρώτη αγάπη, η αρχαιολογία και η Ιστορία παλιές,
αλλά πλέον παραγκωνισμένες σε δεύτερη μοίρα. Στη Σχολή γνώρισα την επιστημονικότητα της σκέψης όσο και την ανεπάρκεια της διανόησης. Παράλληλα με τα μαθήματα, γνώρισα πολλούς συμφοιτητές με τους οποίους διατηρώ ακόμα σχέσεις, πολλοί εκ των οποίων
διαπρέπουν μέχρι και σήμερα (η χρονιά μας τελικά ήταν μια πολύ ποιοτική φουρνιά
νέων με όνειρα και δυνατότητες), κι έκανα πολλά ταξίδια, τα οποία μου άνοιξαν το
βλέμμα. Το πρώτο βιβλίο που αγόρασα με το χαρτζιλίκι μου ήταν τα ποιήματα του
Καβάφη, ενώ το πρώτο δώρο για την εισαγωγή μου στο Πανεπιστήμιο ήταν οι Αδελφοί Καραμαζόφ του Ντοστογιέφσκι. Δώρο αποφοίτησης τα Άπαντα του Παπαδιαμάντη στις εκδόσεις Δόμος.
1992-1994
Ξεκίνησα να δουλεύω παράλληλα με τις σπουδές μου σε ένα φροντιστήριο Έκθεσης, εμπειρία πολύτιμη για το μέλλον μου. Πολλές ώρες δουλειάς, που δεν με έκαναν να αμελήσω τα πανεπιστημιακά μαθήματα, αλλά με
έβαλαν σε πιο αυστηρό ρυθμό. Κι επιπλέον τα πρώτα μου χρήματα, που ήταν δυσθεώρητα για τα περιορισμένα οικονομικά μου ως τότε!
1996
Πεθαίνει η μητέρα μου, αρκετά νέα θα έλεγα, ενώ υπηρετώ τη θητεία μου. Πάντα θέλουμε να καταλάβουμε τη μοίρα και πάντα αυτή φτιάχνει τους δικούς της «άλογους» νόμους.
1997
Τελειώνοντας τη στρατιωτική μου θητεία, με ενδιέφερε να ξεκινήσω δουλειά.
Κι ευτυχώς μερικοί άνθρωποι με εκτιμούσαν από πριν και μου πρόσφεραν θέση
στο φροντιστήριο όπου ακόμα και σήμερα, είκοσι τρία χρόνια μετά, εξακολουθώ να
εργάζομαι, με έμπνευση από τα ίδια τα παιδιά. Η διδασκαλία με έκανε πιο
διαλλακτικό κι η επαφή συνεχώς με δεκαεξάχρονους και δεκαεφτάχρονους μαθητές και μαθήτριες με κράτησε πάντα «νέο». Η διδασκαλία, ακόμα, με βοήθησε να μιλώ με σαφήνεια, ξέροντας ότι, είτε απευθύνομαι σε παιδιά, είτε γράφω για ενήλικες,
πρέπει να χαμηλώσω τις «περινούστατες» σκέψεις μου και να γίνω πιο θεατρικός.
2002
Δίνω εξετάσεις στο ΙΚΥ (Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών) και παίρνω υποτροφία στην Παιδική λογοτεχνία, η
οποία μου επιτρέπει να γραφτώ στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Τμήματος
Φιλολογίας (κατεύθυνση Νεοελληνικής Φιλολογίας) στο ΕΚΠΑ. Η ενασχόληση,
έστω και για λίγους μήνες, με την παιδική και εφηβική λογοτεχνία μού έδειξε ότι οι
υγιείς πειραματισμοί της και το ποιοτικό της εύρος έχουν τη δύναμη να
γονιμοποιήσουν ουσιαστικά κάθε αναγνωστική ματιά. Το διετές μεταπτυχιακό
πρόγραμμα με έφερε στα βαθιά της επιστήμης και με μύησε ακόμα περισσότερο
στη θεωρία της λογοτεχνίας, η οποία δεν είναι, όπως πολλοί νομίζουν, ένα
προκρούστειο καλούπι όπου κονσερβοποιούμε τη λογοτεχνία, αλλά ένα σύνολο
εργαλείων προς χρήση και αντίληψη.
2004
Παντρεύομαι την Παναγιώτα Χατζηγεωργίου, χάνω τον πατέρα μου κι αρχίζω
να νιώθω πως η ζωή μου περνά ανεπιστρεπτί σε νέα φάση. Μετακομίζω από τον Άγιο Δημήτριο στην Ηλιούπολη, αλλά πάντα κινούμαι κι εργάζομαι στα νότια
προάστεια (Άλιμος, Άγιος Δημήτριος, Αργυρούπολη κ.λπ.).
2004
Αρχίζω να συνεργάζομαι με το θρυλικό περιοδικό Διαβάζω, με πρώτη
δημοσιευμένη βιβλιοκριτική μου να αφορά στον «Έκτο επιβάτη» του
Θοδωρή Καλλιφατίδη. Έκτοτε κριτικές και μελέτες μου συμπεριλήφθηκαν σε ποικίλα περιοδικά και εφημερίδες, όπως στο Εντευκτήριο (2005-2008), στη
βραχύβια Παράγραφο (2006-2007) και κυρίως στην Ελευθεροτυπία από το
2005 μέχρι το 2010, ενώ έχω δημοσιεύσει σύντομες μελέτες ή ανακοινώσεις μου
στα περιοδικά Χρόνος (2015-2016) και Χάρτης (2019-2020). Η συνεργασία με
το Διαβάζω διήρκεσε μέχρι το 2012, οπότε και το περιοδικό ανέστειλε τη λειτουργία του, συνεργασία που με προικοδότησε με τις εμπειρίες μιας βαθιάς
αλληλεπίδρασης με τη γραφή και την ανάγνωση. Η
αγάπη για το βιβλίο και η μαθητεία, ως εφημεριδοφάγος, στις κριτικές στήλες του Βήματος, της Ελευθεροτυπίας και της Καθημερινής έγιναν υποσυνείδητα
εφαλτήρια βήματα· έτσι, προσπάθησα να δω τη λογοτεχνία ως επαγγελματίας και ως αναγνώστης, ως ειδικός αλλά και ως πωρωμένος βιβλιόφιλος.
2005-2010
Διατριβή με θέμα «Από την τεχνική του μοντάζ στην τεχνική του κολλάζ
(στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία). Η τεχνική της παραθεματικότητας στην πεζογραφία για παιδιά και ενήλικους», που καταλήγει στην απόκτηση του ανάλογου
τίτλου. Πλέον είμαι κι επίσημα Διδάκτορας Φιλολογίας, αλλά απ’ αυτό κρατώ μόνο τις σπουδές, την τριβή με τη λογοτεχνία, την έρευνα, τα συνέδρια και τα μαθήματα με τα οποία η πορεία της διατριβής με γαλούχησε.
2012
Ξεκινώ σχεδόν παράλληλα τη συνεργασία μου με τον ψηφιακό βιβλιοφιλικό
ιστότοπο Bookpress και το σαββατιάτικο ένθετο «Ανοικτό Βιβλίο» της
Εφημερίδας των Συντακτών (2013), συνεργασία που διατηρείται ευσχήμως έως
σήμερα. Μυθιστορήματα, διηγήματα, νουβέλες, ταξιδιωτικά, αυτοβιογραφίες και
βιογραφίες, non-fiction, ποιητικές συλλογές, δοκίμια, μελέτες κ.λπ. γέμισαν τις
μπαταρίες μου με την ανάγνωσή τους και με έφεραν σε επαφή με τους ίδιους τους
συγγραφείς αλλά και με τους αναγνώστες τους.
2013
Εκδίδεται το πρώτο μου βιβλίο, καρπός της ενασχόλησής μου με την κριτική:
Η μεταπολιτευτική κριτική στον καθρέφτη (εκδόσεις Πόλις). Γράφοντάς το έμαθα πολλά για τη φύση της κριτικής και τον θεωρητικό και τον μετακριτικό λόγο γι’ αυτήν.
2016-2018
Συμμετέχω μαζί με άλλους εξαίρετους κριτικούς και συγγραφείς στην
κριτική επιτροπή του περιοδικού oanagnostis. Σπουδαία εμπειρία, αφού με
δίδαξε τι σημαίνει συζήτηση για τα βιβλία, κριτικό κοσκίνισμα και επιχειρηματολογία
μέχρι τις τελικές αποφάσεις.
2018
Μετά από είκοσι περίπου χρόνια ενασχόλησης με τον Νίκο Καζαντζάκη και έρευνας πάνω στα δημοσιεύματα για τη ζωή και το έργο του, εκδίδω μαζί με τη
γυναίκα μου Παναγιώτα Χατζηγεωργίου έναν ογκώδη τόμο: Βιβλιογραφία για τον Νίκο Καζαντζάκη (1906-2012) (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης). Άχαρη δουλειά, αλλά ελπίζω χρήσιμη για χιλιάδες μελετητές του κρητικού συγγραφέα σε
όλο τον κόσμο.
2020
Δεν είμαι συγγραφέας, παρόλο που έγραφα στίχους και πεζά από μικρός.
Δεν νιώθω λογοτέχνης, τίτλος που κατακτάται με πολύ κόπο και διάρκεια. Ωστόσο
κυκλοφόρησε το πρώτο μου λογοτεχνικό βιβλίο, το μυθιστόρημα Πυθαγόρας, το οποίο έγραψα πιεσμένος από μια εσωτερική ώθηση, από την αγανάκτηση –κι ίσως οργή και ντροπή συνάμα– για όλα όσα συμβαίνουν
γύρω μας. Η Ελλάδα ζούσε και ζει έναν ειρηνικό εμφύλιο, μια αδελφοκτόνο διαμάχη που χωρίζει, που διχάζει, που οδηγεί σε συγκρούσεις.
6 από 15