Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη

Αστυνομικό μυθιστόρημα

Μετάφραση:
Κώστας Αθανασίου

Σύνθεση εξωφύλλου: Αντώνης Αγγελάκης
Στο εξώφυλλο: Arturo Montoto, «Y la noche que se acumula», 2004

Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη
  • ISBN: 978-960-03-4871-2
  • σελ. 368
  • 26 Ιανουαρίου 2009
  • Τιμή: € 18,00

Αβάνα, καλοκαίρι του 2003. Ο Μάριο Κόντε έχει εγκαταλείψει πια την αστυνομία και ζει αγοράζοντας και πουλώντας παλιά βιβλία. Κατά τη διάρκεια μιας εξερεύνησής του για αγορά βιβλίων, βρίσκεται μπροστά σε ένα θησαυρό, σε μια βιβλιοθήκη που περιέχει όλα τα περιζήτητα διαμάντια της κουβανικής βιβλιογραφίας. Ανάμεσα στα βιβλία, όμως, βρίσκει και κάτι άλλο: ένα απόκομμα περιοδικού της δεκαετίας του '50, το οποίο αναφέρεται σε μια τραγουδίστρια των μπολέρο που κάποια στιγμή εξαφανίστηκε σαν να την κατάπιε η γη. Η λήθη που έχει καλύψει τη ζωή αυτής της γυναίκας, της Βιολέτα δελ Ρίο, εξάπτει το ενδιαφέρον του Κόντε, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αρχίζει να υποψιάζεται ότι η μοίρα αυτής της τραγουδίστριας είχε συναντηθεί και με τη δική του, όταν ήταν παιδί. Και ο Κόντε ρίχνεται σε μια αναζήτηση που τον οδηγεί στις πιο επικίνδυνες γειτονιές της Αβάνας αλλά και στα ακόμη πιο επικίνδυνα μονοπάτια μιας παλιάς ιστορίας που πολλοί θα ήθελαν να μείνει για πάντα χαμένη στην ομίχλη του χθες.

Λεονάρδο Παδούρα

Ο Λεονάρδο Παδούρα γεννήθηκε το 1955 στην Αβάνα. Έχει εργαστεί ως σεναριογράφος, δημοσιογράφος και κριτικός. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα και δοκίμια. Εκείνη όμως που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό είναι η αστυνομική τετραλογία του «Οι τέσσερις εποχές» (Ένα άψογο παρελθόν, Άνεμοι της Σαρακοστής, Μάσκες, Φθινοπωρινό τοπίο), με πρωταγωνιστή τον αστυνομικό Μάριο Κόντε, στην οποία ήρθαν αργότερα να προστεθούν άλλα δύο βιβλία με τον ίδιο ήρωα, το Χθες χαμένο στην ομίχλη και το Αντιός, Χέμινγουεϊ. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, ενώ έχει βραβευτεί στην Κούβα, την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Δομινικανή Δημοκρατία και την Αυστρία. Ανάμεσα στα βραβεία του, το Βραβείο Χάμετ για το καλύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα (1997, 1998 και 2006) και το Καφέ Χιχόν (1995).




Βιβλιογραφία