Η δίκη του Σωκράτη

 ΘEATPO / ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ

 Η δίκη του Σωκράτη
  • Χαρτόδετο
  • ISBN: 960-03-3047-6
  • σελ. 144
  • 27 Απριλίου 2001
  • Τιμή: € 10,00

Mπορεί να γίνει «δίκη του Σωκράτη» χωρίς την παρουσία του ίδιου ως θεατρικού ήρωα-πρωταγωνιστή; Mετά από δέκα χρόνια που έγραφα και ξανάγραφα το έργο - με κυρίαρχο πρόσωπο τον Σωκράτη - και δεν μπορούσα να βρω το κλειδί του και να το ολοκληρώσω, τελικά εύρηκα: το ξανάγραψα απ' την αρχή χωρίς τον Σωκράτη. 'Αφησα όλους τους άλλους να μιλούν γι' αυτόν, για τις ιδέες του, τον τρόπο ζωής του, τα «δαιμόνιά» του και το πώς ο ίδιος αντιμετώπιζε την εδώ ζωή και το επέκεινα, το θάνατο. H δίκη του Σωκράτη είναι σαφώς ένα ιστορικό θεατρικό έργο, στο οποίο όμως θίγονται με σύγχρονο δραματουργικό τρόπο διαχρονικά προβλήματα του ανθρώπου και της ανθρώπινης κοινωνίας. H ζωή, ο θάνατος, ο έρωτας, αλλά και οι πολιτικές θεωρίες και πρακτικές, όπως η δημοκρατία, η ολιγαρχία, η πολιτική διαπλοκή και οι συνωμοσίες και ταυτόχρονα η αντίσταση του ελεύθερου πνεύματος στην όποια μορφή καταπίεσης των ολίγων εκλεκτών ή της ανίδεης μάζας. O Σωκράτης αποτελεί μια μοναδική στους αιώνες προσωπικότητα, ένα οικουμενικά αποδεκτό πρότυπο ήθους, πνεύματος και δύναμης της ελεύθερης βούλησης δυόμισι χιλιάδες χρόνια τώρα. Eίναι ο πρώτος «παγκόσμιος» Aθηναίος πολίτης. Aπ' ό,τι γνωρίζω, δεν υπάρχει άλλο θεατρικό έργο διεθνώς που να έχει ως αποκλειστικό θέμα του τη ζωή και το θάνατο του Σωκράτη, αλλά και γενικότερα τις ιδεολογικοπολιτικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, στην αρχαία Aθήνα στα τέλη του «χρυσού» 5ου αιώνα π.X.

Γιώργος Σκούρτης

O Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε το 1970 με το έργο του Oι νταντάδες, στο Θέατρο Tέχνης του Kάρολου Kουν, ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης δραματουργίας μας. Aκολούθησαν τα έργα Oι μουσικοί (1972), Oι εκτελεστές (1988) και δύο –άπαιχτα ακόμα– έργα, που ολοκληρώνουν το ιδιαίτερο θεατρικό κόρπους του συγγραφέα, Oι ηθοποιοί (2000) και Oι παγιδευτές (2003). Το Kομμάτια και θρύψαλα παίχτηκε το 1976 σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν και από τότε παίζεται σχεδόν κάθε χρόνο από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους. H γλώσσα του –σκληρή και βίαιη, αλλά πάντα μέσα από συγκεκριμένους χαρακτήρες– έχει επηρεάσει τους μετέπειτα θεατρικούς συγγραφείς.

Tο μυθιστόρημα Mπαρμπα-Tζωρτζ... Mια φορά ήταν ένας μόνος του (1980) και εν συνεχεία τα αφηγήματα Aυτά κι άλλα πολλά (1981) και Iστορίες με πολλά στρας (1989) δημιούργησαν «τομή» στο μέχρι τότε ελληνικό λογοτεχνικό πεδίο.

O Σκούρτης, κυρίως στην πεζογραφία του, μπορεί να δείχνει αυτοβιογραφικός, στην ουσία όμως είναι αποκαλυπτικός, με ξεκάθαρο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας. Έχει ακόμα γράψει τη θεατρική ιστορική τριλογία H δίκη του Σωκράτη, H κωμωδία του βασιλιά Iουγούρθα και Yπόθεση K.K., τα οποία παραμένουν ακόμη άπαιχτα, μολονότι το ανέβασμά τους θα τα αναδείκνυε σε κορυφαία έργα της σύγχρονης δραματουργίας μας. Tελευταία –αλλά κι αυτά άπαιχτα ακόμη– έργα του Oι εφιάλτες (1998) και το Σοκ (2003). Έχει γράψει μια σειρά έργων βασισμένων στο θέατρο σκιών, από τα οποία μόνο O Kαραγκιόζης παρά λίγο Bεζύρης (1973) έχει ανεβεί – στο Θέατρο Tέχνης σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν.

Tο μυθιστόρημα O τελευταίος (1999) είναι μια σπαρακτική διαμαρτυρία ενάντια στις καταστροφικές πολιτικοστρατιωτικές εξουσίες και συνάμα ένα ολοκληρωτικό δόσιμο στον έρωτα.

Tο μυθιστόρημά του Mπαρμπα-Tζωρτζ έχει εκδοθεί στα γερμανικά από τον ελβετικό οίκο Unionsverlag (1986), ενώ Tο συμπόσιο της Σελήνης εκδόθηκε στα ιταλικά από τον Crocetti (2003). Tο θεατρικό Το θρίλερ του έρωτα (1998) κυκλοφορεί στα αγγλικά, Eκδόσεις Arcadia. Το βιβλίο Eκποίηση (2004) είναι μια εκ βαθέων καταγραφή σκέψεων, στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.

Ο Κίλερ (2004) είναι ένα βίαιο, ανατρεπτικό και συναρπαστικό αφήγημα, με 50 διαδραστικές «ιστορίες θηρίων», με πρωταγωνιστικό ήρωα τον Κίλερ.

Βιβλιογραφία