Μονόλογοι πληγωμένων αντρών

 ΕΛΛHNIKH ΛOΓOTEXNIA / ΠEZOΓPAΦIA

Στο εξώφυλλο: Salvador Dali «The Temptation of Saint Anthony», 1946 (λεπτομέρεια)

 Μονόλογοι πληγωμένων αντρών
  • Χαρτόδετο
  • ISBN: 960-03-2532-4
  • σελ. 208
  • 9 Απριλίου 1999
  • Τιμή: € 9,00

Είμαι συγγραφέας εντελώς ανθρωποκεντρικός και γράφω πάντα για ανθρώπους που ζουν στην πόλη. Καμία σχέση δεν είχα ποτέ με τη φύση, με την ύπαιθρο, δυστυχώς... Οι άνθρωποι της πόλης -άσχετα αν η πλειοψηφία έρχεται απ' την ύπαιθρο- νιώθουμε εντονότερα τα προσωπικά μας προβλήματα και, το κυριότερο, ωθούμαστε σε μια κλειστοφοβική εσωστρέφεια. Σπάνια συνομιλούμε, συνήθως παραμιλούμε... Μονολογούμε. Και ο μονόλογός μας είναι πάντα έντονα εξωστρεφής, ένα είδος δημόσιας αυτοψυχοθεραπείας. Αυτοαποκαλυπτόμαστε διά του μονολόγου, επιζητώντας την κάθαρσή μας, έστω και περιστασιακή, εφήμερη... Οι μονόλογοι αυτοί δεν είναι μόνο δικοί μου. Είναι και δικοί σας. Αντρών και γυναικών. Όλοι μας νιώθουμε πληγωμένοι, είτε ο άντρας απ' τη γυναίκα, είτε η γυναίκα απ' τον άντρα, είτε και οι δυο από άλλες καθημερινές ψυχαναγκαστικές καταστάσεις. Και για έναν ακόμη λόγο είναι και δικοί σας. Γιατί από σας τους έχω ακούσει ή κρυφακούσει, ή πήρα την αφορμή από ένα σας βλέμμα ή χειρονομία για να τους σκεφτώ και να προβληματιστώ πάνω στις πληγές μας. Και γι' αυτές γράφω. Και κάτι για τη γλώσσα. Αν κάποιες στιγμές σάς σοκάρει(!), σκεφτείτε πώς θα μιλούσατε εσείς αν βρισκόσαστε στην ίδια θέση και κατάσταση. (Και μη βιαστούνε οι γυναίκες να διαμαρτυρηθούν. Έχω ήδη αρχίσει να γράφω τους μονόλογους πληγωμένων γυναικών...) ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΟΥΡΤΗΣ, Σεπτέμβρης 1999

Γιώργος Σκούρτης

O Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε το 1970 με το έργο του Oι νταντάδες, στο Θέατρο Tέχνης του Kάρολου Kουν, ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης δραματουργίας μας. Aκολούθησαν τα έργα Oι μουσικοί (1972), Oι εκτελεστές (1988) και δύο –άπαιχτα ακόμα– έργα, που ολοκληρώνουν το ιδιαίτερο θεατρικό κόρπους του συγγραφέα, Oι ηθοποιοί (2000) και Oι παγιδευτές (2003). Το Kομμάτια και θρύψαλα παίχτηκε το 1976 σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν και από τότε παίζεται σχεδόν κάθε χρόνο από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους. H γλώσσα του –σκληρή και βίαιη, αλλά πάντα μέσα από συγκεκριμένους χαρακτήρες– έχει επηρεάσει τους μετέπειτα θεατρικούς συγγραφείς.

Tο μυθιστόρημα Mπαρμπα-Tζωρτζ... Mια φορά ήταν ένας μόνος του (1980) και εν συνεχεία τα αφηγήματα Aυτά κι άλλα πολλά (1981) και Iστορίες με πολλά στρας (1989) δημιούργησαν «τομή» στο μέχρι τότε ελληνικό λογοτεχνικό πεδίο.

O Σκούρτης, κυρίως στην πεζογραφία του, μπορεί να δείχνει αυτοβιογραφικός, στην ουσία όμως είναι αποκαλυπτικός, με ξεκάθαρο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας. Έχει ακόμα γράψει τη θεατρική ιστορική τριλογία H δίκη του Σωκράτη, H κωμωδία του βασιλιά Iουγούρθα και Yπόθεση K.K., τα οποία παραμένουν ακόμη άπαιχτα, μολονότι το ανέβασμά τους θα τα αναδείκνυε σε κορυφαία έργα της σύγχρονης δραματουργίας μας. Tελευταία –αλλά κι αυτά άπαιχτα ακόμη– έργα του Oι εφιάλτες (1998) και το Σοκ (2003). Έχει γράψει μια σειρά έργων βασισμένων στο θέατρο σκιών, από τα οποία μόνο O Kαραγκιόζης παρά λίγο Bεζύρης (1973) έχει ανεβεί – στο Θέατρο Tέχνης σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν.

Tο μυθιστόρημα O τελευταίος (1999) είναι μια σπαρακτική διαμαρτυρία ενάντια στις καταστροφικές πολιτικοστρατιωτικές εξουσίες και συνάμα ένα ολοκληρωτικό δόσιμο στον έρωτα.

Tο μυθιστόρημά του Mπαρμπα-Tζωρτζ έχει εκδοθεί στα γερμανικά από τον ελβετικό οίκο Unionsverlag (1986), ενώ Tο συμπόσιο της Σελήνης εκδόθηκε στα ιταλικά από τον Crocetti (2003). Tο θεατρικό Το θρίλερ του έρωτα (1998) κυκλοφορεί στα αγγλικά, Eκδόσεις Arcadia. Το βιβλίο Eκποίηση (2004) είναι μια εκ βαθέων καταγραφή σκέψεων, στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.

Ο Κίλερ (2004) είναι ένα βίαιο, ανατρεπτικό και συναρπαστικό αφήγημα, με 50 διαδραστικές «ιστορίες θηρίων», με πρωταγωνιστικό ήρωα τον Κίλερ.

Βιβλιογραφία