Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης

 ΘEATPO / ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ

Μακέτα εξωφύλλου: Μαρία Κωνσταντακάκη

 Ο Καραγκιόζης παρά λίγο Βεζύρης
  • Χαρτόδετο
  • ISBN: 960-03-1377-6
  • σελ. 112
  • 29 Ιουλίου 1995
  • Τιμή: € 10,00

... Ο κ. Σκούρτης ακολούθησε στο θέατρο την τεχνική του Καραγκιόζη στη δομή. Σωστά σημειώνει πως είδε δυναμικά το στατικό πρότυπο. Οι απαιτήσεις του παλκοσένικου θέτουν διαφορετικά προβλήματα από κείνα που παράδωσε ο μπερντές. Δεν είναι μόνο οι τρεις διαστάσεις, δεν είναι μόνο ο αφηγηματικός τρόπος, η έκθεση των δρώμενων, που αλλάζει τη μέθοδο γραφής. Αλλάζουν και οι σχέσεις των προσώπων. Δραματικά. Εδώ οι σιωπές και οι παρουσίες έχουν άλλο νόημα. Τα κωμικά ευρήματα αλλάζουν ποιόν, γιατί ο χειρισμός των προσώπων αλλάζει επίσης.

... Ο κ. Κουν βρήκε τον καλύτερο και αυθεντικότερο εαυτό του. Ρυθμούς ιθαγενούς ροής εξέπεμπε η παράσταση. Κίνηση που έφτανε στο σχήμα δίχως να παγώνει στη σχηματοποίηση. Φωνές ελληνικές, γιατί ήταν ανθρώπινες. Οργάνωση μουσική του λόγου.

... Τελευταία είχαμε φανεί αυστηροί στον κ. Λαζάνη. Μας αφόπλισε. Ο Καραγκιόζης του είναι η πληρέστερη προσφορά του στο θέατρο. Η τελική σκηνή, από τη στιγμή που, μονολογώντας, αντιδικεί με το φωτισμένο παλάτι (καίρια αφομοίωση του είδους από τον κ. Σκούρτη) ως τον τελικό χορό, ήταν ένα ερμηνευτικό κατόρθωμα που άγγιξε την τραγωδία. Σπάνια συγγραφέας και ηθοποιός στο νέο μας θέατρο κατόρθωσαν να συνταιριάσουν τη γνήσια συγκίνηση με ένα μήνυμα που δεν έγινε σύνθημα.

Γιώργος Σκούρτης

O Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε το 1970 με το έργο του Oι νταντάδες, στο Θέατρο Tέχνης του Kάρολου Kουν, ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης δραματουργίας μας. Aκολούθησαν τα έργα Oι μουσικοί (1972), Oι εκτελεστές (1988) και δύο –άπαιχτα ακόμα– έργα, που ολοκληρώνουν το ιδιαίτερο θεατρικό κόρπους του συγγραφέα, Oι ηθοποιοί (2000) και Oι παγιδευτές (2003). Το Kομμάτια και θρύψαλα παίχτηκε το 1976 σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν και από τότε παίζεται σχεδόν κάθε χρόνο από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους. H γλώσσα του –σκληρή και βίαιη, αλλά πάντα μέσα από συγκεκριμένους χαρακτήρες– έχει επηρεάσει τους μετέπειτα θεατρικούς συγγραφείς.

Tο μυθιστόρημα Mπαρμπα-Tζωρτζ... Mια φορά ήταν ένας μόνος του (1980) και εν συνεχεία τα αφηγήματα Aυτά κι άλλα πολλά (1981) και Iστορίες με πολλά στρας (1989) δημιούργησαν «τομή» στο μέχρι τότε ελληνικό λογοτεχνικό πεδίο.

O Σκούρτης, κυρίως στην πεζογραφία του, μπορεί να δείχνει αυτοβιογραφικός, στην ουσία όμως είναι αποκαλυπτικός, με ξεκάθαρο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας. Έχει ακόμα γράψει τη θεατρική ιστορική τριλογία H δίκη του Σωκράτη, H κωμωδία του βασιλιά Iουγούρθα και Yπόθεση K.K., τα οποία παραμένουν ακόμη άπαιχτα, μολονότι το ανέβασμά τους θα τα αναδείκνυε σε κορυφαία έργα της σύγχρονης δραματουργίας μας. Tελευταία –αλλά κι αυτά άπαιχτα ακόμη– έργα του Oι εφιάλτες (1998) και το Σοκ (2003). Έχει γράψει μια σειρά έργων βασισμένων στο θέατρο σκιών, από τα οποία μόνο O Kαραγκιόζης παρά λίγο Bεζύρης (1973) έχει ανεβεί – στο Θέατρο Tέχνης σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν.

Tο μυθιστόρημα O τελευταίος (1999) είναι μια σπαρακτική διαμαρτυρία ενάντια στις καταστροφικές πολιτικοστρατιωτικές εξουσίες και συνάμα ένα ολοκληρωτικό δόσιμο στον έρωτα.

Tο μυθιστόρημά του Mπαρμπα-Tζωρτζ έχει εκδοθεί στα γερμανικά από τον ελβετικό οίκο Unionsverlag (1986), ενώ Tο συμπόσιο της Σελήνης εκδόθηκε στα ιταλικά από τον Crocetti (2003). Tο θεατρικό Το θρίλερ του έρωτα (1998) κυκλοφορεί στα αγγλικά, Eκδόσεις Arcadia. Το βιβλίο Eκποίηση (2004) είναι μια εκ βαθέων καταγραφή σκέψεων, στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.

Ο Κίλερ (2004) είναι ένα βίαιο, ανατρεπτικό και συναρπαστικό αφήγημα, με 50 διαδραστικές «ιστορίες θηρίων», με πρωταγωνιστικό ήρωα τον Κίλερ.

Βιβλιογραφία