Πήδημα θανάτου

Το μυθιστόρημα μιας δολοφονίας

 ΕΛΛHNIKH ΛOΓOTEXNIA / ΠEZOΓPAΦIA

Στο εξώφυλλο πίνακας του Δημήτρη Νιφόρου
Μακέτα: Μαρία Κωνσταντακάκη

 Πήδημα θανάτου
  • ISBN: 960-03-1235-4
  • σελ. 240
  • 29 Ιουλίου 1994
  • Τιμή: € 11,00

Το Πήδημα θανάτου είναι επανέκδοση –σε 5η έκδοση– του βιβλίου του Γιώργου Σκούρτη Το μυθιστόρημα μιας δολοφονίας, το οποίο, παρόλο που εγκωμιάστηκε εξαιρετικά απ' τους κριτικούς και τους «πιστούς» αναγνώστες του συγγραφέα, παραμένει σχεδόν άγνωστο στην πλειοψηφία των αναγνωστών της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Είναι μια εντελώς παράδοξη ιστορία που ο συγγραφέας είχε διαβάσει στα «ψιλά» του Newsweek, ταξιδεύοντας με το αεροπλάνο από Νέα Υόρκη-Σικάγο. Ένας νέος άντρας πήγε στην αστυνομία και δήλωσε ότι επρόκειτο να σκοτώσει οπωσδήποτε (!) μια κοπέλα. Όταν ο αστυνομικός τον ρώτησε: «Γιατί θα τη σκοτώσεις;», αυτός απάντησε: «Δεν ξέρω, αλλά θα τη σκοτώσω». Ο συγγραφέας κράτησε την είδηση κι αργότερα έγραψε το μυθιστόρημα, που δεν έχει να κάνει με συγκεκριμένη χώρα, μιας και σήμερα όλες οι κοινωνίες είναι λίγο πολύ ίδιες. Απ' τη μια αυτός ο «ανθρωπάκος» κι απ' την άλλη οι καταπιεστικοί μηχανισμοί της εξουσίας, που διαμορφώνουν όχι μόνο τη συνείδησή του αλλά και το υπερεγώ του.

Τι έχει συμβεί λοιπόν τόσο μέσα στην «άβυσσο της ψυχής» του ήρωα του μυθιστορήματος, όσο και στην πραγματικότητα της υπόθεσης, που έχει να κάνει με μια δολοφονία κι ένα μεγάλο έρωτα; Με τη βία, την καταπίεση, την απομόνωση, τη μοναξιά, τη στέρηση αλλά και με την τάση «εξόδου» του ατόμου απ' αυτές τις απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες; Ο σκεπτόμενος αναγνώστης θα βρει σίγουρα την απάντηση. Όχι μόνο για το «πήδημα θανάτου» του ήρωα αλλά και για το –διαφορετικό αλλά αναπόφευκτο– δικό του.

Γιώργος Σκούρτης

O Γιώργος Σκούρτης πρωτοεμφανίστηκε το 1970 με το έργο του Oι νταντάδες, στο Θέατρο Tέχνης του Kάρολου Kουν, ένα έργο-σταθμό της σύγχρονης δραματουργίας μας. Aκολούθησαν τα έργα Oι μουσικοί (1972), Oι εκτελεστές (1988) και δύο –άπαιχτα ακόμα– έργα, που ολοκληρώνουν το ιδιαίτερο θεατρικό κόρπους του συγγραφέα, Oι ηθοποιοί (2000) και Oι παγιδευτές (2003). Το Kομμάτια και θρύψαλα παίχτηκε το 1976 σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν και από τότε παίζεται σχεδόν κάθε χρόνο από επαγγελματικούς και ερασιτεχνικούς θιάσους. H γλώσσα του –σκληρή και βίαιη, αλλά πάντα μέσα από συγκεκριμένους χαρακτήρες– έχει επηρεάσει τους μετέπειτα θεατρικούς συγγραφείς.

Tο μυθιστόρημα Mπαρμπα-Tζωρτζ... Mια φορά ήταν ένας μόνος του (1980) και εν συνεχεία τα αφηγήματα Aυτά κι άλλα πολλά (1981) και Iστορίες με πολλά στρας (1989) δημιούργησαν «τομή» στο μέχρι τότε ελληνικό λογοτεχνικό πεδίο.

O Σκούρτης, κυρίως στην πεζογραφία του, μπορεί να δείχνει αυτοβιογραφικός, στην ουσία όμως είναι αποκαλυπτικός, με ξεκάθαρο το στοιχείο της κοινωνικοπολιτικής καταγγελίας. Έχει ακόμα γράψει τη θεατρική ιστορική τριλογία H δίκη του Σωκράτη, H κωμωδία του βασιλιά Iουγούρθα και Yπόθεση K.K., τα οποία παραμένουν ακόμη άπαιχτα, μολονότι το ανέβασμά τους θα τα αναδείκνυε σε κορυφαία έργα της σύγχρονης δραματουργίας μας. Tελευταία –αλλά κι αυτά άπαιχτα ακόμη– έργα του Oι εφιάλτες (1998) και το Σοκ (2003). Έχει γράψει μια σειρά έργων βασισμένων στο θέατρο σκιών, από τα οποία μόνο O Kαραγκιόζης παρά λίγο Bεζύρης (1973) έχει ανεβεί – στο Θέατρο Tέχνης σε σκηνοθεσία Kάρολου Kουν.

Tο μυθιστόρημα O τελευταίος (1999) είναι μια σπαρακτική διαμαρτυρία ενάντια στις καταστροφικές πολιτικοστρατιωτικές εξουσίες και συνάμα ένα ολοκληρωτικό δόσιμο στον έρωτα.

Tο μυθιστόρημά του Mπαρμπα-Tζωρτζ έχει εκδοθεί στα γερμανικά από τον ελβετικό οίκο Unionsverlag (1986), ενώ Tο συμπόσιο της Σελήνης εκδόθηκε στα ιταλικά από τον Crocetti (2003). Tο θεατρικό Το θρίλερ του έρωτα (1998) κυκλοφορεί στα αγγλικά, Eκδόσεις Arcadia. Το βιβλίο Eκποίηση (2004) είναι μια εκ βαθέων καταγραφή σκέψεων, στίχων, ερωτικών σπαραγμάτων και νυχτερινών κατανύξεων.

Ο Κίλερ (2004) είναι ένα βίαιο, ανατρεπτικό και συναρπαστικό αφήγημα, με 50 διαδραστικές «ιστορίες θηρίων», με πρωταγωνιστικό ήρωα τον Κίλερ.




Βιβλιογραφία